AAIIA Ahmadiyya Anjuman Isha'at Islam Amsterdam

De profeet Jezus (vzmh)

Hadj

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِِ

In naam van Allah, de Barmhartige, de Genadevolle

Allah bi imteha Raham waali, baar baar Raham karni waali ki naam si

Algemene regels en voorwaarden voor hadj

Voor dat men van huis vertrekt moet Ghusl (de grote wassing) en woedhu doen. Vervolgens wordt er 2 rakaat nafiel gelezen. In de eerste 1^ste rakaat wordt na soerah Alfaatiha soerah Alkaafiroen en in de 2^de soerah Al-Ichlas gelezen. Na de namaaz wordt do’a voor je zelf en gezin gevraagd en hen ter bescherming in Allah’s handen achter laten door het volgende do’a te lezen:
Transcriptie:Astawdi 3oekoemoellahu allathie latadhie3o wa daa3ohu

Ned: Moge Allah, degenen die niets in zijn zorg ontgaat, je behoeden.

Wanneer men de deur uit gaat, zet eerst de rechter voet buiten en zegt de volgende do’a op: Transcriptie: Biesmillahi tawakkeltoe 3alallahi, wa la hawla wala qoewwata illa billah.
Ned: In naam van Allah, ik leg mijn vertrouwen in Allah, er is geen kracht of macht behalve bij Allah.

Afscheid
Wanneer de hadjies vertrekken, moeten de huisgenoten, families, vrinden, kennissen en alle aanwezigen, volgens de soennah van de heilige profeet (vzmh), tijdens het afscheid, de volgende do’a lezen:
Transcriptie: Astawdi 3olLaaha dieneka wa amaanateka, wa gewatiema 3amaalika.
Ned: Moge Allah voor uw geloof, uw veiligheid en laatste van uw daden blijven zorgen.

Vervoer Hadjies of reizigers dienen bij gebruikmaking van de volgende vervoer middelen; b.v. paard, kameel, koets, motor, bus, trein, boot of vliegtuig de volgende do’a te lezen: Transcriptie: Bismillahi Allahoe Akbar Allahoe Akbar Allahoe Akbar soebhaanel lathie seggere 3ala hatha wama koenna moeqriniena wa inna ilaa Rabbina lamoenqaliboen.
Ned: In de naam van Allah, Allah is de Allergrootste, Allah is de Allergrootste, Allah is de Allergrootste, verheerlijkt zij Hij, Die ons in dit voorzien heeft, want wij hebben dit nooit door onze eigen inspanning kunnen verkrijgen. Waarlijk tot onze Heer keren wij terug.

Kiraan, Tamattoe, Ifraad en Oemrah
Er zijn vier vormen van hadj. Voordat men naar Mekka vertrekt, stopt men op de plaats Miqaat (waar de Ihraam wordt gedaan). Hier wordt de intentie uitgesproken welke vier vormen van hadj men wenst te verrichten.

Hadj Tamattoe
Betekent: (voordeel trekken). Wanneer men de hadj Tamattoe wil verrichten, begeeft men op de plaaats Miqaat, waar men met de intentie Oemrah de Ihraam omdoet. Na de bijbehorende rituelen te hebben verricht, ontdoet men van de Ihraam. Op acht (8) Dhul Hiddja treedt men weer in staat van Ihraam met de intentie hadj. Men blijft in deze staat tot dat de hadj is voltooid.

Hadj Oemrah
Bij de hadj Oemrah wordt op ��n van de Miqaat plaatsen de Ihraam omgedaan met all��n de intentie voor hadj Oemrah. Na de bijbehorende rituelen verricht te hebben ontdoet men van de Ihraam en wordt weer men weer halaal. Nu heeft men genoeg tijd om zyarah, in en rond Mekka, en uiteraard veel nwaafil tawaaf te doen.

Niejah (intentie Hadj Oemrah)
Transcriptie: Allahoemma innie oeriedoe Al-Oemrah fajessarhalie wa taqabbel minnie.
Ned: O allah! Ik heb de intentie om de all��n de Oemrah te verrichten, maakt het voor mij gemakkelijk en accepteer het van mij.

Nyyah (intentie Hadj At Tamattoe)
Zoals hierboven beschreven, wordt bij de Hadj Tamattoe, de Oemrah en de Hadj Afzonderlijk verricht. Hierbij wordt de intentie uitgesproken zoals beschreven voor Hadj en Oemrah.

Oemrah (de kleine pelgrimstocht)
De `Umrah (soms aangeduid als de Kleine Bedevaart) bestaat uit het uitvoeren van een stel van vrome rituelen in de Masdjid Al Haram te Mekka. Deze rituelen vormen ook een essentieel deel van de Hadj. Men kan de Oemrah op elk tijdstip van het jaar, en zoveel keren als men wenst, verrichten.

Het verrichten van Oemrah
Wie zijn gehele lichaam kan wassen (ghusl) alvorens Mekka binnen te gaan, dient dit te doen en het lichaam parfumeren, vervolgens het tweedelige kledingstuk van ihraam (izar en rida) omdoen, hetgeen bij voorkeur van witte stof gemaakt moet zijn. Dit geldt alleen voor mannen.
Een vrouw verricht ook ghusl, maar zij gebruikt geen make-up, en ze mag elke kleding dragen die ze beschikbaar heeft zolang zij maar niet haar schoonheden toont; ze moet volledig bedekt zijn behalve haar gezicht en handen.

Ter kennisgeving. Aan de ihraam zijn geen twee specifieke (nafil) vrijwillige rakaat verbonden. Het is beter om na een verplicht gebed de ihraam te doen, omdat de boodschapper van Allah (vzmh) dit ook deed. (Muslim). Wanneer dit echter buiten het verplicht gebed valt, dan kan men 2 rakaat nafil als volgt lezen: in de 1^ste en de 2^e rakaat na surah Al-Faatiha, repecsievelijk, surah Al-Kaafiroen en Al-Ichlas.

Na de ihraam wordt de intentie uitgesproken om Oemrah te verrichten. Er zijn verschillen versies van nyyah’s. Hier onder volgen drie versies. Men kan ��n van de drie (3) intenties uitspreken:
Labbaik Allaahoemma Oemrah (hier ben ik, o Allah, voor Oemrah)

Na het aantrekken van de ihraam wordt de Talbiyyah drie maal, door mannen luidop en vrouwen zachtjes uitgesproken. De Talbiyyah luid als volgt:
Transcriptie: labbaika allahoemma labbaik, labbaika laa sharieka laka labbaik, innal hamdah wan ni3mata laka wal moelk laa sharieka lak.
Ned: Hier ben ik, O Allah, hier ben ik. Ik ben hier tot Uw dienst, U heeft geen deelgenoten, hier ben ik. Waarlijk lofbetuigingen en zegeningen behoren U toe. U heeft geen deelgenoten.

Ook op weg naar Mekka wordt de Talbiejah regelmatig gelezen, en men houdt bezig met Allah’s lofprijzing; door zikr te doen, uit de Heilige Quran te reciteren, smeekbeden te doen voor vergiffenis, en al het goede gebieden en het slechte te verbieden.

Aankomst in Mekka
Bij aankomst in Mekka gaat men bij eerste de beste gelegenheid naar Masdjied Haram. Wanneer men de Moskee binnentreedt, zet men eerst de rechter voet binnen en wordt de volgende doa opgezegd: Allah hoemma swallie a3la Mohammedinw wa sallam, Allahoemmef tahlie abwaaba Rahmatik.
Ned: O Allah, stuur Uw zegeningen en vrede over Mohammed, O Allah, openvoor mij de Poorten van Uw Barmhatigheid.

Zodra men bij de Ka3bah aankomt stopt hij met de Talbiejah en doet de idjhtebaa (zijn gehele lichaam bedekken behalve zijn rechterarm en schouder) De heilige profeet (vzmh) deed de tawaaf met idjtebaa.

Indien mogelijk gaat men rechtstreeks naar de zwarte steen en raakt deze met zijn rechterhand (erover heen strijken) en kussen. Indien men door de drukte niet in staat is om het te kussen, dan moet hij er recht tegenover gaan staan en met zijn handpalm ernaar wijzen zonder dat hij deze kust zeggende:Allahu Akbar (Allah is groot)

Daarna gaat men rechtsom en maakt vervolgens tegen de wijzers van de klok in zeven keer rondgang om de Kabah heen en begint elk rondje bij de zwarte steen en eindigt ermee, kust, raakt of met de handpalmen ernaar wijst, terwijl hij het takbier, Allahu Akbar uitspreekt elke keer als hij het passeert.

Yamani hoek
Wat de Yamani-hoek betreft, deze dient men elke keer, indien mogelijk, met zijn rechterhand aan te raken of ernaar te wijzen zonder Takbir te zeggen, verder zijn tawaaf te vervolgen.

Het is toegestaan om in de afstand tussen de Yamani-hoek en de zwarte steen het volgende doa3 te reciteren: Rabbanaa aatina fiddoenya hasanatanw wa fil aagiratie hasanatanw wa qiena athaaban naar.
Ned: Onze Heer, schenk ons het goede in dit leven en het goede in het hiernamaals, en bescherm ons voor de straf van het Vuur.

Dit ritueel wordt zeven (7) keer herhaald. Als de zevende rondgang om de Ha3ba voltooid is, vertrekt men vervolgens naar Maqaam Ibrahiem en reciteert het volgende:
Wattagithoe mim Maqaami Ibrahiema moeswalla. (Soerah Al-Baqrah, 2:125)
Ned: En neemt Maqaam Ibrahiem tot een plaats voor het gebed. Het is aanbevolen om een gebed van twee rakaat te verrichten achter de Maqaam Ibrahiem. Men plaats plaats Maqaam ibrahiem tussen hemzelf en de Ka3bah (dit is de plaats waar de Profeet Ibrahiem a.s. stond tijdens de bouw van de Ka3ba). Als op deze plaats te druk is, kan men het gebed ook op elke elke vrije plaats in de Masdjid Al-Haram verrichten. In de 1^ste en de 2^e rakaat na surah Al-Faatiha, repecsievelijk, surah Al-Kaafiroen en Al-Ichlas.

Als men klaar is met het gebed, gaat men naar de Bron Zamzam om hieruit water te drinken en hiervan wat over zijn hoofd te gieten. Bij het drinken leest men de volgende do3a: Allahoemma innie as�loeka 3ilman naafi3enw wa 3malam moetaqabbelanw wa rizqanw waasi3enw wa sifaa�nm min koelli daaain.
Ned: O Allah, Ik vraag u mij te voorzien, van ruime kennis, veel rizq, accepteer mijn daden en schenk mij genezing van alle ziektes. Daarna gaat men terug naar de Zwarte steen, en zegt de Takbier op, volgens eerder genoemde uit��nzetting.

Sa3ie tussen As-Swafa en Al-Marwah
Opm. Om Sa3ie te doen gaat men uit Masdjid Al-Haram door de deur As-Swafa. Men zet eerst de linker en daarna rechtervoet buiten. Vervolgens leest men dezelfde do3a welke bij het uittreden van de moskee wordt gelezen, nl;
Allahoemma innie as�loeka minfadhlik.
Ned.: O Allah, ik vraag U om Uw gunsten.

Sa3ie is het zeven maal heen en weer lopen tussen de heuvels As-Swafa en Al_Marwah. Tussen deze twee heuvels staan 2 groene palen met daarin groene verlichting. Het is de bedoeling dat alleen mannen de afstand tussen deze 2 palen op een drafje afleggen. Vrouwen belopen dit traject met gewone snelheid. Tijdens het lopen tussen de palen spreekt men de volgende do3a uit:
Rabbigfir warham wa tadjaawaz 3mma ta3lam innaka antal a3azzoel akram.
Ned: O, Heer schenk vergiffenis en genade en reken onze fouten die U zeker kent niet aan, voorzeker U bent de Almachtige, de Allermoedigste.

Voorwaarden voor de Sa3ie

1. moet na thawaaf worden verricht. Er bestaat geen soennah.
2. begint bij Swafa, eindigt bij Marwah.
3. moet op de aangegeven plaats verricht worden.

4. moet zonder wezenlijke onderbreking worden verricht. Een korte rustpauze is wel toegestaan, maar bijvoorbeeld even gaan slapen is niet toegestaan.

Het is naar het voorbeeld van de Profeet Mohammad (vzmh), om v��r het verrichten van de sa3ie op de Swafa-heuvel te gaan staan zich naar de Ka3bah te wenden, met de handen naar de Ka3ba te wijzen en de volgende do3a uit te spreken:
Allahoe akbar Allahoe akbar Allahoe akbar. Laa ilaaha illallaahoe wahdahoe laa sjariekalah, lahoel moelkoe wa lahoelhamdoe wa hoewa 3ala koelli sjai3in qadier. Laa ilaaha illallaahoe wahdah sadaqa wa3dah wa nasara 3abdah, wa a3azza djoendahoe wa hazama al ahzaab wahdah.
Ned: Allah is de grootste Allah is de grootste Allah is de grootste. Er is geen god dan Allah, de �ne, Hij heeft geen deelgenoten Hij heeft heerschappij over alle dingen en Hij heeft macht over alle dingen. Er is geen god dan Allah, de �ne, Hij doet Zijn belofte gestand houden en Hij staat Zijn dienaar bij en Hij veredelt Zijn troepenmacht en Hij vernietigt de vijand zonder helpers.

Vervolgens spreekt men een willekeurige do3a uit die men kent, en daalt af van de Swafa heuvel om de Sa3ie te verrichten. Lopend komt men aan bij het groene teken dat zowel links als rechts is geplaatst. Het is soennah om vanaf dit punt tot de volgende groene teken op een drafje af te leggen.
Aangekomen op de Marwah heuvel, verricht men dezelfde handelingen zoals hierboven is beschreven. Dit ritueel wordt 7 keer herhaald en de Sa3ie eindigt op de Marwah heuvel. Tijdens de Sa3ie mag men uit de heilige Quran reciteren, Ziekr doen, Takbier uitspreken of elke do3a doen die men kent.

Tahallul
Tahallul betekent het niet meer verbonden zijn aan de ihraam voorschriften. Tahallul wordt aangegeven door middel van het geheel of gedeeltelijk (minimaal 3 haren afknippen) of afscheren van het hoofdhaar, als men klaar is met Sa3ie. De Oemrah kent maar ��n tahallul.

lhlaal voor de Hadj op de dag van Tarwiyah Acht (8) DhulHidj
Als de dag van Tarwiyah, de achtste dag van DhulHiddjah, is aangebroken, wast men zijn hele lichaam, gebruikt parfum, en treedt men weer de staat van lhraam binnen. Vervolgens leest men 2 rakaat nafil en spreekt de niejah uit voor de Hadj:

Allahoemma Labbaika Hadj.
Ned: O Allah ik ben hier tot Uw dienst om Hadj te verrichten.
Na de staat van Ihraam blijft men met luide stem Talbiyah lezen. Hij stopt pas met het uitspreken van Talbiyah na het stenigen van jamratul Aqabah.

O Allah ik ben hier tot Uw dienst om Hadj te verrichten.Na de staat van Ihraam blijft men met luide stem lezen. Hij stopt pas met het uitspreken van Talbiyah na het stenigen van jamratul Aqabah.

Vertrek naar Mina
Men dient na zonsopkomst naar Mina te vertrekken. Onder weg naar Mina blijft men constant Talbiyah lezen, Ziekr doen of uit de heilige Qoeran reciteren. Na aankomst zoekt men zijn verblijf plaats in de tent. Er wordt in Mina totaal 5 namaaz gelezen. De gebeden, Thwuhar, a3sir, Maghrib en Isha worden ingekort (naar twee Rakaat in plaats van vier, behalve het Maghribgebed). Indien mogelijk worden deze gebeden in masdjid Gaif gelezen. Laat de drukte dit niet toe, dan verricht men deze gebeden met djamaat in de tent. Daarna gaat men uitrusten en slapen.

Negen (9) DhulHidj vertrek naar Arafah
Het Fadir gebed wordt nog in Mina gelezen en tot zonsopkomst blijft men veel do3a doen. Na zonsopkomst vertrekt men lopend of met de bus naar Arafah. Met luide stem wordt Talbiyah en Takbier opgezegd. De Takbier luidt als volgt:
Transcriptie: Allahu Akbaro Allahoe Akbar, laa ilaaha illallahu wallahu Akbar, Allahu Akbaru wa Lillahil hamd (3 keer)
Ned: Allah is de Allergrootste Allah is de allergrootste, er is geen god dan alleen Allah en Allah is de allergrootste, Allah is de allergrootste en Allah komt alle lof toe.
Men kan ook 100 keer de volgende Ziekr doen:
Transcriptie: Laa illaaha illallaahu wahdahoe laa sjariekalah, lahul mulku walahul hamdu (joehjie wa joemietoe) wa hoewa a3laa koelli shaiieen qadier.
Ned: Er is geen god dan Allah, de �ne, Hij heeft geen deelgenoten, aan Hem is het rijk en aan Hem is de lofprijzing, (Hij doet leven en sterven) en Hij heeft macht over alle dingen. Men kan ook do3a’s, die authentiek is overgeleverd, uitspreken.

Vlak voor Arafah is de Moskee Namierah. Als mogelijk is dient men v��r zawaal tijd naar deze Moskee te begeven, en de gebeden onder leiding van Imam te lezen. Als de drukte dit niet toelaat, dan dient men door te lopen en in de tent de gebeden, Thohar en A3sir, verkort en samengevoegd te lezen. Vouwen zijn niet verplicht naar de moskee te gaan.

Verblijf in Arafah
Men verblijft in Arafah tot zonsondergang. Indien mogelijk gaat men naar de berg Djabli Ramah om de goetbah (preek) van de Imam te luisteren. Anders bijft men in de tent. Tot zonsondergang wordt met verheven stem vele malen Talbiyah gelezen. In staande of zittende houding wordt veel Ziekr gedaan, uit de heilige Quran gelezen, vergiffenis gevraagd, en Daroed Sharief gelezen. Men mag ook de vierde (4^e) geloofsbelijdenis lezen.
Voor het vertrek uit Arafah wordt veel Do3a’s gelezen, Tuawba gedaan, vergiffenis gevraagd. Men richt zich tot de �ne Allah, en doet dit, voor hem zelf, voor zijn ouders, huisgenoten, families, vrienden, kennissen, en voor de gehele Oemmah. Want Arafa is de plaats waar alle do3a’s en je hadj wordt geaccepteerd.
Met Allah’s opdracht dalen op deze dag de engelen neder, met vergiffenis, Genade, Barmhartigheid en zegeningen. De engelen spreken ook do3a’s uit voor Allah’s dienaren dat al hun wensen wordt geaccepteerd en hun hadj mabroer wordt. Ameen.

Vertrek naar Moezdaliefah
Men is verplicht pas na zonsondergang van Arafah naar Moezdaliefah te vertrekken en niet eerder. Het Maghrib gebed wordt noch in Arafah noch onderweg gelezen. Bij aankomst in Moezdaliefah wordt het Maghrib en Isha gebed samen gevoegd en verkort gelezen. Dus 3 rakaat Maghrib en 2 rakaat Isha. De gebeden worden vooraf gegaan door 1 adhaan en 2 iqaamahs. Dit gebeurd onderleiding van een Imam of in groepsverband. Vrouwen staan achter de mannen.
V��r en n� dit gebed wordt verder geen enkele gebed verricht. Ook geen Ziekr gedaan. Wel dient men n� het gebed steentjes te zoeken waarmee men naar de djamaraat gooit tijdens het verblijf te Mina.Voorts brengt men de nacht door tot zonsopkomst. In Moezdaliefah wordt nog het Fadjr gebed gelezen. Indien mogelijk in Mash-Aril Haraam, anders in openluht. Na het Fadjr gebed bedankt men Allah, zegt de Takbier, laa ilaaha illallaah, spreekt de Eenheid van Allah uit en doet hier tot zonsopkomst veel Ziekr en do3a voor je zelf en voor iedereen. Heel Moezdaliefa is een standplaats. Dus het staan op welke plek dan ook is toegestaan.
Opm. Het aantal steentjes dat men nodig heeft, hangt af van het aantal dagen dat men te Mina verblijft, 49 als men er 2 dagen verblijft, 70 als men er 3 dagen verblijft.
10 DhulHidj Vertrek naar Mina
Als de hemel erg licht wordt, vertrekt men vervolgens v��r zonsopkomst naar Mina in kalmte, terwijl men de Talbiyah uitspreekt. Men dient zich daarna richting de grote Djamarah te trekken (djamaratoel aqabah). Hier aangekomen stopt men met het opzeggen van de Talbiyah.
Opm. Te Mina bevinden zich 3 pilaren (djamaraat) die in omvang verschillen. Deze pilaren worden aangegeven met de namen:                                                                                                      djamarah alaqabah (of alkubra = grootste), djamarah alwusta ( = middelste) en djamarah alula (of asshoeghra = kleinste)

Het stenigen (ARRamie)
Op deze dag dienen de pelgrims all��n de grote Djamarah te stenigen met de zeven steentjes die ze vanuit Moezdaliefah of Miena hebben meegenomen. Men wendt zich in de richting van de djamarah. Hierbij heeft hij Mekka aan zijn linkerhand en Mina rechts. Bij elke steenworp spreekt men de Takbier, Allahu Akbar uit. Na de laatste steen gaat men terug om Qurbani te doen. Wanneer dit heeft plaats gevonden, laat men het hoofdhaar kort knippen of scheren. Volgens de soennah is scheren beter dan kort knippen.
De heilige profeet heeft 3 keer vergiffenis gevraagd voor het scheren en 1 keer voor het kort knippen. (Bu & Mu) Na dit ritueel trekt men de Ihraam uit en de pelgrim is alles toegestaan wat voorheen verboden was, behalve gemeenschap met zijn echtgenote.
Vervolgens gaat men douchen, parfum gebruiken, gewone kleding aantrekken en direct naar Mekka om Tawaaf Ifaadha of ziarah te verrichten. Dit valt ook onder de rituelen van hadj. Bij deze Tawaaf gelden dezelfde regels als bij de Oemrah Tawaaf, met uitzondering zonder Ihraam en Ramal (op een drafje lopen). Na de Tawaaf leest men 2 rakaat soennah bij Maqaam Ibrahiem, doet Do3a en gaat Zam Zam water drinken. Vervolgens gaat men naar Swafa en Marwah om Sa3ie te doen. Na deze verricht te hebben gaat men onmiddellijk terug naar Mina om daar te overnachten. N� deze tawaaf is de pelgrim alles toegestaan.

Tashrieh dagen
11, 12 en 13 DhulHiddja zijn Tashrieh dagen. Elke Tashrieh dag wordt 3 shaytaan gestenigd. Men begint bij de kleine dan de middelste en vervolgens de grote shaytaan. Elke shaytaan wordt met zeven stenen gestenigd. Bij elke steenworp wordt de Takbier, bismillahi wallahu akbar uitgesproken. Na de laatste steen loopt men klein stukje achteruit en spreekt een do3a uit, desnoods in eigen taal, dat je de shaitwan hebt gestenigd. Deze do3a is verplicht. Dit zelfde doet men voor de middelste en grote shaitwan. Op 12^e en 13^e Tashrieh dag worden deze handelingen herhaald.

Huiswaarts of naar Mekka
De laatste dag gaat men gelijk na het A3sir gebed huiswaarts of naar Mekka. Tijdens het verblijf in Mekka brengt men veel tijd door in Masdjid Haram. Men doet do3a voor zich zelf en voor de hele oemmah, want Allah weet alleen, wanneer je deze gelegenheid weer krijgt.

Al wada3 of afscheids Twawaaf
Als men klaar is met het voorzien in zijn behoeftes en op het punt staat om te vertrekken, dan dient men afscheid te nemen van het Huis door middel van Twawaaf Al wada3. Ibn Abbaas zegt namelijk in een overlevering: de mensen vertrokken in alle richtingen. De Profeet (vzmh) zei toen tegen hen: Laat niemand van jullie vertrekken totdat de Twawaaf om het Huis het laatste is wat hij gedaan heeft. Ameen

Opgesteld Door: Alhadj, Imam M.H.Toerab

Autobiografie van Alhadj Maulana Abdoel Rahiem Basant Jaggoe

Mieraadj Sharief (De hemelreis)

Hemelreis van de heilige profeet Mohamed vrede zij met hem

In naam van God, de Barmhartige, de Genadevolle.

17:1. Heilig is Hij Die Zijn dienaar bij nacht voerde van de Heilige Moskee naar de Verre Moskee welker omgeving Wij hebben gezegend, opdat Wij hem enkele Onzer tekenen zouden tonen. Voorwaar, Hij is de Alhorende, de Alziende

Heilig is Hij Die Zijn dienaar bij nacht voerde 17:1

Heilig is hij, dus met andere woorden hij is vrij van gebreken, smetten en beschuldigingen die men hem toeschrijft in een bewering waarvan men geen kennis heeft. Wat afschuwelijk is het dat ze hem iets toekennen waarvan hij geen argument heeft in de natuur en wordt niet ondersteund door het verstand.

Hemelreis van de heilige profeet
Het is een reis waarbij de ziel een lichaam ontvangt zoals de ziel ook een lichaam ontvangt bij dromen. Wij ervaren dit in onze dromen, terwijl wij gestrekt op ons bed liggen, reist de ziel met lichaam de hele wereld rond. Ook wanneer men heen is gegaan zal men een lichaam ontvangen dat bestaat uit licht. Dit lichaam wordt bereidt overeenkomst je goede daden. Wanneer de vromen dienaren of vrienden van Allah swt een visioen ontvangen waarin zij zelf aanwezig zijn, zullen zij in deze wereld al een lichaam ontvangen dat bestaat uit licht. Als De dienaren kunnen reeks in deze wereld contact leggen met mensen van het hiernamaals en ook kunnen ze soms een visioen ontvangen waarbij ze de gebeurtenissen van de toekomst zien. Menige heiligen hebben ook contact gehad met de heilige profeet Mohamed vzmh en zijn familie leden. Sommigen hebben ook de metgezellen en de kleinzonen ontmoet. Waarbij ze zelf een visioen ontvangen en met anderen hebben kunnen praten.

De Aarts engel die komt met een hemelspaard (boeraak) die groter is dan een ezel en kleiner dan een paard. Hij bindt het hemelsdier vast en gaat naar de heilige profeet Mohamed vzmh om hem uit te nodigen om de tocht te ondernemen van de heilige moskee Al-Haram naar de verre moskee Aksa.

De reis van heilige moskee naar de verre moskee
De heilige profeet Mohamed en de aartsengel Gabriel ondernemen de reis. Het eerste wat ze tegenkomen is een zeer oude vrouw die de profeet Mohamed vzmh naar zich toeroept. De aartsengel zegt dat hij geen gehoor moet geven. Daarna ondernemen ze hun reis verder en komen ze een jongeman tegen die verwijderd is van de straat en ook de profeet naar zich toe roept. Ook hier geeft hij geen gehoor aan. Verder op komt hij een gemeente tegen die hem groet met vrede. Hier op zegt de aartsengel dat de heilige profeet Mohamed terug moet groeten. Na dit ondernemen ze verder hun reis en komen aan bij de verre moskee. Daar aangekomen krijg hij drie bekers aangeboden .

De drie bekers zijn:
1.Water, 2. Wijn, 3. Melk. Het is belangrijk om de volgorde te onthouden, omdat deze allen een overeenkomst hebben met de gebeurtenissen die hij zag, toen hij de tocht ondernam van de heilige moskee Al Haram naar de verre moskee Aksa.

Uitleg van de drie gebeurtenissen

Water.
Water verwijst naar de oude vrouw die de leeftijd van de wereld aangeeft. Met andere woorden alles wat leeft is ontstaan door water.

Wijn.
Wijn is symbool voor Iblis. De jongeman die ver van de straat staat. Het is ook een middel van genot: als men het overmatig gebruikt heeft men geen controle meer. In zo’n toestand kan je, je misdragen en zelf een daad verrichten waarvan je later berouw kan hebben. Men kan in deze toestand ook overgaan tot schaamteloze daden. Een ander feit is bijvoorbeeld dat men zo bedwelmend kan zijn van het wereldse genot, dat men vergeet om Allah swt oprecht te aanbidden. Men zal dan op de dag des oordeel geconfronteerd worden met de juiste bedoeling van het leven waarvoor Allah swt de mens heeft geschapen.

Melk.
Melk staat symbool voor juiste natuur en voor kennis. Wij weten dat de heilige profeet Mohamed vzmh melk heeft gedronken.

Zijn volgelingen zullen altijd gezegend worden met de ware uitleg en kennis van de koran. Met ander woorden de bron van zegeningen die men kan ontvangen doormiddel van zuiver en volmaakt geloof zal altijd aan de volgelingen worden geschonken. Zijn bron van zegeningen zullen wij altijd ontvangen als wij van hem houden en veel zegeningen over hem afsmeken.

Welke omgeving wij hebben gezegend 17:1

Verwijst naar de verlichting die mensen in deze tijd ervaren door:

De komst van vliegtuigen, treinen en andere vervoermiddelen.

Het gemak waarmee reizigers zeer comfortabel afstanden in uren en dagen kunnen afleggen in tegenstelling met vroeger. Vroeger duurde het soms weken en/of maanden.
Het gemak van mobiele telefoon is ook een verlichting. Net als het verschillende internet verkeer die een verrijking is voor de verbinding, dat mensen met elkaar kunnen communiceren en zelfs beelden kunnen ontvangen.
De tv en satelliet zenders brengen de wereld in huiskamers.
De zeeën die worden opgegraven en de bruggen en tunnels die allen ten diensten staan voor de snelle infrastructuur.
De verschillende media die berichten razend snel en veel bladen die het mogelijk maken dat wij veel kennis kunnen vergaren over bepaalde onderwerpen.
Het propageren van de islam wordt ook heel makkelijk doordat talrijk boeken worden gedrukt.

Opdat Wij hem enkele Onzer tekenen zouden tonen 17:1

Tijdens zijn reis heeft hij de hemel en de hel aanschouwt en verder heeft hij de tekenen gezien van deze tijd. De prachtige visioenen van de beloofde Messias en djadjaal vormen ook het geheel van het volmaakte visioen die hij, de heilige profeet heeft moge ervaren.

De heilige profeet Mohamed heeft drie soorten visoenen ontvangen:

visioenen die plaats gebonden zijn.

visioenen die plaats gebonden zijn.

visioenen die je in de tijd meenemen.
visioenen die niet aan plaats en niet aan tijd gebonden zijn.

Niet eerder en ook niet in de toekomst kan men deze gradatie van visoenen overtreffen. Het is alleen gegeven aan de kampioen van de profeten, de beste profeet en de laatste profeet Mohamed vzmh. Amien .

Allah swt zegenen Mohamed en zijn ware volgelingen zoals gij abraham en zijn ware volgelingen zegende waarlijk gij zijt geloofd en verheerlijk.

Moge deze een bijdrage en een nieuw inzicht zijn in de verrijkingen van uw geestelijke inzicht over de islam en met name over de heilige profeet Mohamed vrede zij met hem. En zijn familie en zijn metgezellen die allen een voorbeeld zijn voor de volgelingen tot de dag des oordeels.

Alle lof komt Allah swt toe de heer der werelden en de vrede groet aan alle profeten in het bijzonder aan de heilige profeet Mohamed vzmh.

Imam

Abdoel Wahab Muradin

De Beloofde Messias

De wederkomst van de Messias

De huidige tijd, die samenvalt met de veertiende eeuw AH, is zozeer door vrees bevangen vanwege de spirituele duisternis die er heerst en de atheïstische activiteiten die er plaatsvinden, dat zelfs profeten en religieuze personen er in hun heilige geschriften naar verwezen hebben en een waarschuwend geluid hebben laten horen, om hun volk de weg te wijzen. Maar naast dit grimmige beeld geven de heilige geschriften ook de blijde boodschap van de komst van een groot hervormer, die de wereld zal waarschuwen dat er een goddelijke straf zal komen, en hen die dwalen van hun zondige gedrag zal afbrengen en waarheid en gerechtigheid op deze aarde zal herstellen.

De heilige geschriften van hindoes, christenen en moslims verwijzen zowel naar deze verdorven tijd als naar de komst van een grote hervormer, die de situatie met krachtige hand zal leiden. In de hindoese sjastra's wordt hij Nisjalank of Kalki Autar genoemd en in de heilige geschriften van de sikhs noemt men hem Mahdi Mir. De christenen noemen zijn komst de wederkomst van Christus en de moslims geven hem de naam Imaam Mahdi en Beloofde Messias.

We lezen de volgende uitspraak van Jezus Christus in het evangelie van Johannes (14:3):

'En wanneer Ik heengegaan ben en u plaats bereid heb, kom Ik weder en zal u tot Mij nemen, opdat ook gij zijn moogt, waar Ik ben.'

Naar verluidt zou Krishna van de hindoes van India er trouwens ook aanspraak op gemaakt hebben dat hij opnieuw op aarde zou verschijnen:

'Waar en wanneer ook maar de dienst van God in verval raakt, O telg van Bharata, en goddeloosheid de overhand neemt _ daar en te dien tijde daal Ik Zelf neder.

Om de toegewijden te bevrijden en de goddelozen te verdelgen en om de beginselen der godsdienst te herstellen, verschijn Ik Zelf in tijdperk na tijdperk.' (Bhagavad Gita, 4:7,8)

Deze heilige personen spraken onder hemelse inspiratie. Hun woorden en beloften kunnen dus niet vals zijn. Het probleem is echter ontstaan omdat, hoewel zij in de taal van metaforen en stijlfiguren spraken, degenen die een overdreven belang hechtten aan woorden, zich hardnekkig aan de letterlijke betekenis van hun woorden vasthielden en de ware bedoeling ervan niet konden begrijpen. Want de nederdaling of wederkomst van een persoon, die in de eerder aangehaalde geschriften vermeld wordt, betekent nog niet de komst van dezelfde persoon, maar slechts de verschijning van een andere persoon, in de geest en de kracht van de persoon waarover geprofeteerd is.

De bovenstaande interpretatie wordt door de Heilige Bijbel zelf bevestigd. De joden geloofden dat Elia levend in de hemel was opgenomen en dat hij opnieuw v��r de komst van Christus zou verschijnen. Toen Jezus er aanspraak op maakte dat hij de Messias was, voerden de joden dit als bezwaar aan. Maar wij weten uit Matteüs (17:10-13) en Lucas (1:17) dat Jezus hen uitlegde dat dit slechts naar een persoon verwees die v��r hem zou komen in de geest en de kracht van Elia, en dat die persoon Johannes de Doper was.

Nu is het een onweerlegbaar feit voor de moslimse gemeenschap (oemma) dat God met de komst van de Heilige Profeet Mohammed (mogen hem vrede en zegeningen Gods ten deel vallen) een einde heeft gemaakt aan het profeetschap. Maar aangezien alles door de tijd wordt aangetast, wordt ook de godsdienst van de mensen door de tijd aangetast. Dit houdt echter niet in dat de godsdienst van de mensen blijft veranderen. Wat er in feite gebeurt is dat personen die daar belang bij hebben, door onwetendheid of kwaaddoenerij er doctrines aan toevoegen die niet tot het oorspronkelijke geloof behoren. Het zijn deze van buiten komende zaken die een verandering in de vorm teweegbrengen. Het is een absolute vereiste dat, wil de laatste, volledige en universele godsdienst van de islam zijn oorspronkelijke puurheid en glorie behouden, er van tijd tot tijd een hervormer moet verschijnen om alle oneigen opvattingen die er ingeslopen zijn, te verwijderen en het beeld van de islam in zijn oorspronkelijke glorie te herstellen.

--------------------------------------------------------------------------------

De aanstelling van moedjaddids

Om de bovengenoemde, zeer belangrijke taak te volbrengen zouden er van tijd tot tijd onder de moslims moedjaddids (vernieuwers) opstaan. God had daartoe het bevel uitgevaardigd, hetgeen duidelijk vermeld wordt door de Heilige Profeet. Aboe Dawoed, het meest authentieke boek van de hadies, na Al-Boechari en Al-Moeslim, maakt dan ook gewag van het volgende (in vertaalde vorm):'Waarlijk, Allah zal voor deze gemeenschap (van moslims) in het begin van iedere eeuw (hidjra) iemand doen opstaan, die hun godsdienst zal hervormen.' (Aboe Dawoed Soeleiman (overl. in 275 AH) Kitaab al-Soenan, hoofdstuk Al-Malahim, boek II, blz. 241., uitgave Ansari Press, Delhi-India).

Alle behoeders (hoeffaaz) van de hadies hebben aanvaard dat deze hadies authentiek is. Dit vermeldt Imaam Jalal-ud-Din Suyuti (overleden in 911 AH of 1505). Daarnaast heeft een hele reeks islamitische heiligen (auliya) die in verschillende eeuwen van het moslimse tijdperk leefden, verkondigd dat zij door Allah als moedjaddid van hun respectievelijke eeuw waren aangesteld. In de werken van enkele van deze moedjaddids, zoals Imaam Ahmad ibn Hanbal (tweede eeuw AH), Imaam ibn Taimiyyah (zevende eeuw AH), Imaam Suyuti (tiende eeuw AH), Shaikh Ahmad Sirhindi, Moedjaddid-Alf-i-Thani (elfde eeuw AH) en Shah Wali-Ullah, Moehaddas Dehlvi (twaalfde eeuw AH) wordt duidelijk gesteld dat, overeenkomstig de melding in de beroemde hadies van Aboe Dawoed, God hen als moedjaddid van hun tijd benoemd had.

Men dient er zich ook rekenschap van te geven dat er in dezelfde eeuw wellicht meer dan ��n moedjaddid op verscheidene plaatsen kunnen opstaan. Dit hangt van de op dat moment geldende omstandigheden af. Maar al de moedjaddids hadden slechts ��n doel voor ogen en dat was de islam te verdedigen en in al zijn luister te herstellen, opdat de wereld deze kon aanschouwen. Bij het uitvoeren van hun werk en het vervullen van hun plicht werden sommigen van hen zwaar beproefd, maar dit werd blijmoedig door hen gedragen.

Wanneer wij de Heilige Koran raadplegen, zien we dat deze vermeldt dat er galifa's (opvolgers) van de Profeet Mohammed uit deze oemma zullen opstaan. In het hoofdstuk Het Licht lezen we het volgende:

'God heeft degenen onder u, die geloven en het goede doen, beloofd dat Hij hen zeker tot regeerders op de aarde zal maken, zoals Hij degenen v��r hen tot regeerders maakte' (24:55).

Ook moet men goed begrijpen dat ondanks het feit dat er aan het profeetschap een eind is gekomen, God met de rechtschapenen en de uitverkorenen van deze oemma zal blijven spreken. En als er enkele ernstige fouten ongedaan gemaakt zullen moeten worden, dan zal Hijzelf de volgelingen van Mohammed leiden. Zodoende zijn Gods communicatie met niet-profeten en Zijn openbaringen aan hen de basis van dit verslag. Ook in de Heilige Koran is regelmatig vermeld dat God met niet-profeten sprak, zoals in de volgende voorbeelden:

a. 'En Wij openbaarden aan Mozes' moeder' (28:7), hoewel zij geen profetes was.

En ook:'Toen Wij aan uw moeder openbaarden wat geopenbaard werd' (20:38).

b. De leerlingen van Jezus waren geen profeten, maar ook van hen wordt vermeld dat zij Gods openbaring ontvingen:'En toen Ik aan de discipelen openbaarde' (5:111).

c. Over de rechtschapen dienaren (auliya) van deze oemma wordt het volgende in de Koran vermeld:'Op hen dalen de engelen neder' (41:30).

En ook:'Zij zullen blijde tijdingen hebben in het leven van deze wereld'(10:64).

d. Dit is bevestigd in authentieke verslagen van de Heilige Profeet:'Er is niets van het profeetschap overgebleven, behalve moebasjsjaraat (goed nieuws)' (Al-Boechari, 92:5).

e. Bovendien wordt er in verslagen waarvan men het unaniem over de authenticiteit eens is, vermeld dat God met de volgelingen van de Heilige Profeet net zo zal communiceren als Hij dat met de niet-profeten van andere naties deed (Al-Boechari, 62:6). Dus, als het noodzakelijk is dat een moedjaddid goddelijke mededelingen ontvangt, dan kunnen zowel de Koran als de authentieke 'verslagen' bevestigen dat deze oemma met deze mededelingen begunstigd zal worden.

--------------------------------------------------------------------------------

De Moedjaddid van de veertiende eeuw hidjra

Als het dus volgens de Koran, de hadies en de uitspraken en aanspraken van andere moedjaddids vaststaat dat de komst van een moedjaddid aan het begin van iedere eeuw zeer belangrijk is, wie was dan de Moedjaddid van de veertiende eeuw AH, die nu bijna ten einde loopt? Een moedjaddid moet zichzelf aan de moslimse gemeenschap bekendmaken, want Allah heeft hem aangesteld om het geloof te doen herleven. Degene die op grond van valse aanspraken mensen misleidt, wordt met de meest afschuwwekkende straf bedreigd.

'En indien hij tegen Ons sommige van de gezegden verzonnen had, zouden Wij hem bij de rechterhand hebben aangegrepen, vervolgens zouden wij zeker zijn hartader hebben afgesneden.' (De Koran, 69:44-48).

In 1885 echter gaf een heilig en geleerd man, Mirza Ghulam Ahmad van Qadian (district Gurdaspur, Punjab, India) geheten, een manifest uit. Hierin verwees hij eerst naar de publikatie van Barahin Ahmadiyya _ een boek waarin hij de waarheid vaststelde van de leer van de islam en de bezwaren weerlegde die tegen de islam te berde worden gebracht, en de noodzaak van de goddelijke openbaring benadrukte, waarbij hij licht wierp op de verschillende facetten ervan _ om vervolgens te verklaren:'Deze dienaar van Allah heeft dankzij de genade van Allah de Almachtige een duidelijk bewijs gekregen dat vele van de goddelijke ingevingen, tekenen en wonderen die algemeen aanvaard zijn, en berichten over de ongeziene en goddelijke geheimen, visioenen en gebeden, deel uitmaken van de religieuze ervaring van deze dienaar van het geloof. En vele van mijn religieuze tegenstanders (de Arya's bijvoorbeeld) kunnen getuigen dat ik de waarheid spreek. Al deze zaken komen in dit boek aan de orde en aan de auteur is de kennis doorgegeven dat hij de moedjaddid van deze tijd is, dat zijn uitmuntende eigenschappen op dit vlak op die van de Messias, de zoon van Maria, lijken, en dat er een zeer grote gelijkenis en een sterke verwantschap tussen hen bestaat.'

De publikatie van Barahin Ahmadiyya maakte diepe indruk op de moslims. Ze waardeerden de schrijver om zijn rechtschapenheid en vroomheid, om de goede dingen die hij gedaan had voor de zaak van de islam, om zijn wetenschappelijke werken en om zijn onverschrokken stellingname ten opzichte van de tegenstanders van de islam.

--------------------------------------------------------------------------------

De jeugd van Mirza Ghulam Ahmad

Voordat we proberen meer te begrijpen van de boodschap die Mirza Ghulam Ahmad bracht, is het de moeite waard iets over de man zelf te weten.

Mirza Ghulam Ahmad werd naar alle waarschijnlijkheid in het jaar 1835 geboren. Hij was de zoon van Mirza Ghulam Murtaza, wiens voorouders (die van hadji Birlaas afstamden) in 1530 van Samarqand naar India geëmigreerd waren tijdens het bewind van grootmogol Babar, en zich in het district Gurdaspur (Punjab, India) gevestigd hadden. Hier stichtten zij de huidige stad Qadian, die oorspronkelijk Islampur Qadi heette. Dit werd afgekort tot Qadi, vervolgens tot Kadi en tenslotte werd het Qadian. Mirza Ghulam Ahmad stamde van de Perzen af en was niet van het mogolgeslacht. De titel Mirza is een Perzische benaming. De Tartaren hebben Khan achter hun naam, bijvoorbeeld Djengis Khan, Halaku Khan etc.

De Heilige Profeet zou ook een bepaalde uitspraak gedaan hebben, toen hij uitleg gaf over het volgende vers uit de Koran:'En anderen uit hun midden, die zich nog niet bij hen hebben gevoegd. En Hij is de Machtige, de Wijze' (62:3). Abu Huraira rapporteert hierover het volgende:'...Salman, de Pers, zat in ons midden, en de Heilige Profeet legde zijn hand op Salman en zei:'Zelfs als het geloof bij de Plejaden te vinden was, zou een man uit hun midden het zeker weten te vinden'. (Al-Boechari, 65:62)

Mirza Ghulam Ahmad ging in zijn eigen dorp naar de lagere school en vervolgens in de stad Batala, ongeveer vijftien kilometer van Qadian gelegen. In zijn jeugd hield hij zich onder toezicht van zijn vader bezig met het beheer van landbouwgronden. In verband hiermee moest hij ook rechtszaken voeren terzake van het landgoed dat zijn familie bezat, hetgeen absoluut niet met zijn aard strookte. Hij deed het alleen om zijn vader te gehoorzamen. Om aan zijn vaders wensen tegemoet te komen, accepteerde hij ook een baan bij de overheid in Sialkot en daar verbleef hij van 1864 tot 1868. Naast het werk dat hij overdag deed besteedde hij gedurende deze periode zijn vrije tijd in alle eenzaamheid aan het lezen van de Heilige Koran. Desalniettemin ging hij tijdens zijn verblijf in Sialkot vele debatten en discussies aan met christelijke missionarissen. In 1868 werd hij door zijn vader naar Qadian teruggeroepen om toe te zien op de bebouwing van de familielanderijen. Maar zijn hart was niet bij zijn werk. Vandaar dat hij zijn meeste tijd besteedde aan het bestuderen van de Heilige Koran. Hij hield van de eenzaamheid en hij had een hekel aan wereldse zaken. Zo schreef hij zijn vader eens dat hij de rest van zijn leven graag zou willen doorbrengen met religieuze studie en oefeningen, ver weg van alle wereldse zaken.

Zijn vader stierf in 1886, en er brak een nieuwe tijd voor hem aan. Hij vertelde later hoe, toen zijn vader op zijn sterfbed lag, hij enige paniek en ongerustheid had gevoeld over hoe hij nu verder zou moeten leven na de dood van zijn vader. Juist op dat moment hoorde hij in een visioen een machtige stem die zei:'Is Allah dan niet voldoende voor Zijn dienaar?' Hij voelde zich terstond opgemonterd en blij, en nooit meer in zijn leven had hij enige reden om aan deze verklaring te twijfelen.

Mirza Ghulam Ahmad publiceerde in 1878 in verschillende bladen artikelen over religieuze onderwerpen. In sommige ervan weerlegde hij de overtuigingen van Arya Samaj, een aggressieve hindoesekte, in 1875 gesticht door Swami Dayanand Sarasvati (1824-1883) in Bombay, India.

Zoals al eerder vermeld, publiceerde de Mirza in 1884 zijn monumentale en veelomvattende boek Barahin Ahmadiyya, en kondigde hij daarna aan dat hij door Allah als de Moedjaddid van de veertiende eeuw AH was aangewezen. In die tijd waren er personen die de wens te kennen gaven de bai'at (gelofte van trouw) bij hem te willen afleggen, maar hij weigerde dit door te zeggen dat de Almachtige God hem dit niet toestond.

Tenslotte kondigde hij op 1 december 1888 aan dat God hem opgedragen had de bai'at te accepteren en een djama'at te vormen. Hij verkondigde het volgende:'Ik heb de opdracht gekregen dat zij die op zoek zijn naar waarheid, bij mij de bai'at moeten afleggen, om hun slechte gewoonten en hun luie en trouweloze manier van leven op te geven en om zich het geloof eigen te maken en te leren een waarlijk rein leven te leiden dat aan het geloof ontspringt, en de verschillende manieren te leren kennen waarop de liefde van God zich openbaart.'

Het belangrijkste doel van de bai'at was de zaak van de islam te verdedigen en te bevorderen en de dienstbaarheid aan de islam op de eerste plaats te stellen. Kortom, het motto was Ik zal de godsdienst boven het wereldse stellen.

Het was duidelijk dat de verdediging en de verbreiding van de islam niet konden worden voortgezet zonder de vorming van een sterke organisatie en dit kon natuurlijk niet bereikt worden zonder een gepaste gelofte, waarbij men zijn hand in die van de stichter legde. Dus dit is de voornaamste betekenis van de bai'at in de Ahmadiyya Beweging. Na deze aankondiging legden vele moslims bij hem de bai'at af.

Als Hadrat Mirza Ghulam Ahmad de Moedjaddid is, dan moeten moslims met hem samenwerken. De Heilige Koran zegt:

'O gij, die gelooft! wees oppassend voor uw plicht jegens God en wees met de getrouwen.' (9 :119). Naar verluidt zou de Heilige Profeet gezegd hebben:'Hij die sterft en niet de Imaam van zijn tijd herkend heeft, sterft in onwetendheid (al-djahilijja).' (Ahmad ibn Hanbal, Moesnad, deel IV, p.96). Een moedjaddid is zeer zeker de imaam van zijn tijd.

--------------------------------------------------------------------------------

Hervormingen tot stand gebracht door de Moedjaddid van de veertiende eeuw hidjra

1. De eerste taak van de Moedjaddid van deze eeuw was vast te stellen dat God in de loop der tijden met Zijn rechtschapen dienaren contact had gehouden, omdat de moderne materialistische beschaving de grondslag van de godsdienst had aangetast en de goddelijke openbaring volledig ontkende. Mirza Ghulam Ahmad bewees zijn stelling niet alleen theoretisch, vanuit de bron van de islamitische sjarie'a, maar ook op grond van zijn eigen ervaringen en profetieën. Hij stelde de Koran boven al het andere en plaatste de drie bronnen van de islamitische sjarie'a in deze volgorde van belangrijkheid:

a. De Heilige Koran.

b. De hadies (de uitspraken en handelingen van de Heilige Profeet).

c. De fiqh (jurisprudentie).

d. De idjtihaad (het oordelen).

De laatste twee zijn ondergeschikt aan de Koran en de hadies. De islam is rationeel in zijn zienswijze en de principes en religieuze bijzonderheden ervan zijn in overeenstemming met de rede.

2. Mohammed (mogen de vrede en de zegeningen van God met hem zijn) is de grootste en laatste der profeten. Geen enkele oude of nieuwe profeet zal nog na hem verschijnen. Aan het begin van iedere eeuw (hidjra) zullen er echter moedjaddids (vernieuwers) opstaan om een einde te maken aan de dwalingen onder de moslims en hen op het goede pad te brengen.

3. Men dient de godsdienst boven het wereldse te stellen. Men dient een gedeelte van zijn tijd en zijn bezittingen aan de verdediging en de verbreiding van de islam te besteden.

4. De islam werd niet met het zwaard verspreid. De Heilige Koran zegt hierover:'Er is geen dwang in de godsdienst;waarlijk, de rechte weg is duidelijk onderscheiden van de dwaling' (2:256).

Het kan historisch niet bewezen worden dat de Heilige Profeet iemand gedwongen zou hebben de islam te erkennen, of dat hij veldslagen geleverd zou hebben om een natie of stam te dwingen tot de islam toe te treden. Het is een historisch feit dat, toen hij Mekka veroverde en bezette, waar zijn vijanden zich bevonden, de ongelovigen niet gedwongen werden de islam te accepteren toen zij zich overgaven, maar vergeven werden en mochten gaan waar zij maar wilden. Het was in feite deze vriendelijke en edelmoedige behandeling die de harten van de mensen veroverde en zij gingen er uit zichzelf toe over de islam als hun godsdienst te aanvaarden. Later mochten in de landen die door de moslimse strijdkrachten veroverd waren, de onderdanen die geen moslim waren, zoals christenen, joden, vuur-aanbidders en anderen, hun tempels en kerken bezoeken en hun godsdienst belijden. (De Koran, 22:39,40).

Er werden geen moslimse legers naar Oost-Indië gestuurd, waartoe ook Sumatra, Java, Maleisië en de Philippijnen behoorden, om deze landen binnen te vallen en te veroveren. Alleen de moslimse kooplieden en toeristen gingen er heen en predikten de islam en door het voorbeeld dat zij stelden, zetten zij de plaatselijke bevolking ertoe aan moslim te worden.

De islam gelooft er niet in iemand onder dwang te bekeren of iemand in de islam te houden via de punt van het zwaard. Vandaar dat er in de islam geen doodstraf staat op afvalligheid, want de Heilige Koran zegt:

'... en wie onder u van zijn godsdienst terugkeert, dan sterft hij, terwijl hij een ongelovige is _ dit zijn degenen wier werken op deze wereld en in het hiernamaals niets zullen baten' (2:217).

Als er al in de geschiedenis van de islam iemand ter dood gebracht is, dan was dat omdat hij òf de islam in de steek gelaten had tijdens het vechten òf zich bij de vijandelijke strijdkrachten had aangesloten òf een zware misdaad begaan had en een moord gepleegd had alvorens te deserteren.

5. Het begrip djihaad. Het is helaas zo dat de meeste mensen denken dat de djihaad slechts de verspreiding van de islam met het zwaard inhoudt. Dit is onjuist. djihaad betekent eerst en vooral dat men zich voor een zaak inzet en het zwaard is niet altijd een vereiste voor de godsdienstige zaak. Het brengen van de boodschap van de Heilige Koran aan de wereld is ook djihaad. De Heilige Koran zegt hierover het volgende:

'... en strijd daarmee [met de Koran] een machtige strijd tegen hen' (25:52).

Wat Mirza Sahib zei, was dat in deze tijd en in dit land de voorwaarden ontbraken om aan een djihaad met het zwaard te beginnen. De pen kan machtiger zijn dan het zwaard. Vandaar dat men via woord en geschrift (literatuur) het geloof op een vreedzame wijze kan prediken en verspreiden. De werkelijke richtsnoer wordt gevormd door de Heilige Koran en de uitspraken en overleveringen van de Heilige Profeet. Wanneer je die volgt, zullen anderen jou weer volgen.

Wanneer de uitoefening van religieuze plichten en het prediken van het geloof op gewelddadige wijze verhinderd worden, en men heeft het op uw leven en uw eer voorzien en er zijn geen vreedzame middelen meer over om het kwaad af te wenden, dan staat het u vrij het zwaard in de hand te nemen, en God zal u zeker de overwinning schenken, en er zal eindelijk vrede en vrijheid van godsdienst komen.

6. Heropleving van de islamitische broederschap. De islam is een godsdienst van de universele broederschap. Onderscheid naar ras, kleur of land bestaat niet tussen moslims. Profeten en heilige geschriften van andere naties moeten echter gerespecteerd worden, omdat God van tijd tot tijd naar iedere natie en ieder land waarschuwers met goddelijke richtlijnen gezonden heeft, voordat de allerlaatste der profeten, Mohammed, gezonden werd om de wereld te leiden.

De Heilige Koran zegt het volgende ten gunste van de eenheid onder de moslims:

'... en zeg niet tot een ieder die u vrede aanbiedt:Gij zijt geen gelovige.'(4:94).

Naar verluidt zou de Heilige Profeet het volgende gezegd hebben:'Iedereen die met het gezicht naar de Qibla bidt (de heilige moskee in Mekka) mag niet tot kafir verklaard worden'.

De Heilige Profeet vond ook dat meningsverschillen onder zijn volgelingen een zegen waren, omdat er bij een discussie vele nieuwe en nuttige zaken naar boven komen. Hierdoor leerden moslims verschillen onder elkaar te tolereren, zolang als de wortels en essentiële punten van het islamitische geloof _ geverifiëerd door de Heilige Koran en de authentieke uitspraken en overleveringen van de Heilige Profeet _ niet werden aangetast. Helaas staan een aantal van onze misleide en zelfzuchtige religieuze leiders maar al te gauw klaar elkaar kafir (niet tot de islam behorend) te noemen op grond van de meest futiele verschillen.

Mirza Sahib benadrukte dat al degenen die de kalima reciteren moslims zijn, en dat iedereen die zijn geloof in de eenheid van God en het profeetschap van Mohammed (die de laatste en beste der profeten was) belijdt, door geen enkele moella, hoe geleerd hij ook moge zijn, uit de islam gezet kan worden.

--------------------------------------------------------------------------------

De Beloofde Messias

In de boeken van de hadies zoals Boechari en Moeslim staan profetieën over de wederkomst van 'Isa-ibn Marjam (Jezus Christus). In Boechari wordt het verhaal over de nederdaling van Jezus Christus driemaal verteld door Abu Hurairah (1) Kitaab-al-Boejoe':34, (2) Kitaab al-Mazalim:46, en (3) Kitaab al-Ambija:60. E�n van die drie verhalen luidt als volgt:'In wat voor conditie zult u verkeren, wanneer de zoon van Maria temidden van u zal nederdalen en hij uw Imaam zal zijn die uit uw midden komt.'

Maar Jezus, die een natuurlijke dood gestorven is, kan niet opnieuw naar deze aarde terugkeren. Veel moslims van aanzien geloofden ook in de definitieve dood van Jezus Christus. Imaam Malik geloofde in Jezus' dood (zie Madjma Bihaar al-Anwaar, deel I, p. 286). Professor Shaikh Mahmud Shaltut, rector van de grote Al-Azhar Universiteit in Caïro, Egypte, vaardigde ook een fatwa uit, die de definitieve dood van Jezus Christus bevatte (Al-Risalah van Cairo, deel X, no. 462, p. 515). De Oostenrijkse moslimse geleerde Muhammad Asad komt ook tot dezelfde conclusie in zijn vertaling van de Koran, te weten The Message of the Qur'an (deel I, pp. 177-178, Muslim League Mecca).

De komst van Jezus Christus zou dan slechts betekenen dat er een moedjaddid onder de moslims zou opstaan, die in de kracht en de geest van Jezus Christus zou komen. Dit is vooral van belang, omdat het niet alleen zijn opdracht zou zijn de naam van de islam te zuiveren en de leerstellingen ervan in hun oude luister te herstellen, maar ook om met onweerlegbare argumenten de valsheid van de bestaande overtuigingen en doctrines van het christendom aan te tonen, zoals die door Paulus zijn vastgelegd.

Andere eigenschappen van de Beloofde Messias zijn o.a. dat hij:

a. het kruis zal breken (d.w.z. valse doctrines van de hedendaagse kerk);

b. de zwijnen zal doden (d.w.z. de beschimpers van God en van de ware godsdienst het zwijgen zal opleggen);

c. de oorlog zal uitstellen (d.w.z. dat men de pen zal hanteren om de godsdienst te verspreiden).

E�n ding blijkt duidelijk uit alle verslagen waarin wordt vermeld dat de Beloofde Messias onder de moslims zal opstaan. En dat is dat hij een moedjaddid is, die speciaal door God geleid zal worden om een einde te maken aan de zogenaamde superioriteit van het christendom en de aanvallen van de christenen te vergelden en de superioriteit van de islam te vestigen.

--------------------------------------------------------------------------------

Waarom de naam Beloofde Messias aan de Moedjaddid van de veertiende eeuw hidjra gegeven werd

Zoals al eerder vermeld, waren veel moslims bijeengekomen om de gelofte bij de Mirza Sahib af te leggen en zij traden toe tot de Ahmadiyya Beweging. In 1890 ontving Mirza Sahib een openbaring van Allah waarin hem verteld werd dat aangezien Jezus, de zoon van Maria, gestorven was, Hij besloten had deze titel aan hem (de Mirza Sahib) te verlenen. Ook in een openbaring die daaraan voorafging, werd naar de gelijkenis met Jezus verwezen (in kracht en geest), maar dit werd nu bevestigd. Op 26 maart 1891 maakte Mirza Sahib dit via een gedrukte aankondiging aan de wereld bekend. Aangezien dit tegen de vooropgezette overtuigingen van de meerderheid van de oemma van de moslims inging (welke in religieuze zaken door maulvi's geleid wordt en door religieuze leiders met orthodoxe, stereotype ideeën en overtuigingen) brak er een storm van oppositie los die zijn weerga niet vond en ook de beschimpingen waren niet van de lucht.

Deze beweging won aan kracht en het duurde niet lang meer voordat er een fatwa (een religieuze uitspraak) werd uitgevaardigd waarin Mirza Sahib tot kafir (ongelovige, die buiten de islam valt), leugenaar en Dadjdjaal (antikrist) werd verklaard, die door ongeveer 200 religieuze leiders was ondertekend. Mirza Sahib probeerde via verscheidene publicaties uit te leggen waar hij werkelijk stond en waarom hij er aanspraak op maakte dat hij de Beloofde Messias was.

Een studie van de hadies onthult dat:

1. De Heilige Profeet op de avond van de 'hemelvaart' 'Isa (Jezus, zoon van Maria) in de hemel ontmoette, en zag dat hij een man was met een witte gelaatskleur, krullend haar en een brede borst (Al-Boechari, Kitaab al-Mi'raadj).

2. De Heilige Profeet in een (waarheidsgetrouwe) droom iemand rond de heilige Ka'ba zag lopen die een mooie, lichbruine gelaatskleur had en sluik haar dat op zijn schouders rustte. Bij navraag bleek dat dit de Messias was, die door Dadjdjaal (antikrist) bezocht werd, die ook rond de Ka'ba liep. Dit was de Messias van deze oemma (Al-Boechari, Kitaab al-Ambija:46).

Dus de twee messiassen zijn verschillende personen. Ze hebben dezelfde naam gekregen om hun spirituele gelijkenis en affiniteit aan te tonen.

--------------------------------------------------------------------------------

Profetieën van de Heilige Profeet over de komst van de Messias

In de hadies wordt aangegeven welke omstandigheden er zullen heersen in de tijd waarin de Messias zal verschijnen. Deze werden door de Heilige Profeet voorspeld. De Heilige Koran vermeldt ook vele

profetieën die op deze tijd betrekking hebben. Men gelieve daartoe vers 3 tot 19 van hoofdstuk 81 van de Heilige Koran te bestuderen.

De profetieën over de verschijning van de antikrist en de heerschappij van Gog en Magog, zoals men die in de Koran en de hadies aan kan treffen, stellen een facet van het conflict tussen de spirituele en de materiële krachten voor, van het gevecht van de waarheid tegen de leugen, waarin de spirituele krachten slechts tijdelijk onderworpen zullen zijn, maar ten gevolge waarvan men van een algemene spirituele bewustwording in de wereld zal kunnen spreken en de waarheid zal overwinnen. Het is al lang geen geheim meer dat er op dit moment een verschrikkelijke strijd gaande is tussen de westerse naties en de wereld van de islam, of, om het nog duidelijker te stellen, tussen de materiële en spirituele krachten. Religieuze groepen in het westen hebben openlijk verklaard dat waar andere godsdiensten niet-christelijk zijn, de islam duidelijk anti-christelijk is;en hun christelijke missionarissen voeren over de hele wereld propaganda, terwijl ze dit voor ogen hebben. Dit zijn duidelijk feiten waar geen enkele moslim onverschillig voor kan blijven.

--------------------------------------------------------------------------------

Verscheidene moslimheiligen hebben voorspellingen gedaan over de komst van de Beloofde Messias en hem in zijn aanspraken gesteund

'De ene heilige herkent de andere', zo luidt een gezegde. In het geval van Hadrat Mirza Ghulam Ahmad Sahib, de Moedjaddid van de veertiende eeuw AH, was het zo dat vele auliya (heiligen) in de islam op verschillende tijdstippen voorspellingen hebben gedaan over de verschijning van deze grote figuur. Enkele hiervan worden hieronder vermeld:

1 Syed Amir, bekend als Hadrat Mulla Sahib Kotha-wala (een plaats in het Yusuf Zai gebied in de North West Frontier Province had in 1292 AH, enige tijd v��r zijn dood, voorspeld dat Imaam Mahdi al geboren was, maar nog jong was. Het zou dan ook niet lang meer duren v��r hij zich bekend zou maken (Verslag van Moella Syed Ahmad van Data).

In zijn boek, Tohfa Golarwija, maakt Hadrat Mirza Sahib ook melding van Pir Kotha-wala, die in 1294 AH stierf. Hij was z�'n grote en volmaakte heilige dat zelfs een groot, geleerd man als maulvi 'Abdullah Ghaznavi het als een eer beschouwde zijn schoenen aan te raken. Maulvi Hakim Muhammad Yahya van Debgaran (Hazara), die het verslag van Syed Ahmad van Data gehoord had, maakte een reis naar het dorp Kotha om meer over hem te weten te komen. Hij ontmoette daar Hafiz Noor Muhammad, die een groot bewonderaar van wijlen Pir Kotha-wala was. Hafiz Sahib Hafiz vertelde dat op een dag Pir Kotha-wala, toen hij de rituele kleine wassing (van handen, armen, gezicht en voeten) verrichtte voor het gebed, zich tot hem richtte en uitriep:'We bevinden ons nu in de tijd van een ander'. Ik begreep het niet en zei dat Pir Sahib nog steeds gezond was en in het bezit van zijn verstandelijke vermogens;waarom zei hij dan dat zijn tijd voorbij was? Hierop riep Pir Kotha-wala uit:'Je hebt me niet begrepen. De moedjaddid die door God voor dit tijdperk is aangesteld is geboren. Wanneer hij zichzelf bekendmaakt, zal hij aan grote beproevingen worden onderworpen, maar hij zal die allemaal op moedige wijze het hoofd bieden en alleen op Allah vertrouwen.'

Toen Hafiz Sahib vroeg wie hij was en waar hij was geboren, weigerde Pir Kotha-wala het hem te vertellen. Een andere volgeling van de Pir Kotha-wala, Gulzar Khan van het dorp Topi, verklaarde onder ede dat Pir Kotha-wala bij een bijeenkomst aanwezig was en erg opgewekt was. Hij kondigde bij die gelegenheid het volgende aan:'Sommige van mijn vrienden zullen de Mahdi spoedig met eigen ogen zien, en zullen naar zijn uitspraken luisteren'. Toen Gulzar Khan uit Topi van Hakim Muhammad Yahya vernam dat Imaam Mahdi zich reeds in Punjab had bekendgemaakt, weende hij bitter, omdat hij bijna blind was en niet kon reizen. Maar hij smeekte Hakim Sahib zijn eerbiedige groeten over te brengen aan de Mahdi. Ook maulvi Hamid 'Ali Sahib, Mulla Sawat, schreef aan Hadrat Mirza Sahib dat Pir Kotha-wala hem op een dag verteld had, dat de beloofde Mahdi geboren was maar zichzelf nog niet bekend gemaakt had en dat hij de taal van Punjab sprak.

2. Hadrat Mirza Sahib maakt in het supplement van zijn boek Andjaam Atham melding van een andere heilige man, Syed Ashhad al-Din, Pir Sahib Al-alam (Jhande-wala) van Sindh geheten, die, toen hij van de aanspraken van Mirza Sahib vernam, tot Allah om verlichting bad. In een visioen zag hij de Heilige Profeet en hij smeekte deze hem te verlichten, als Hadrat Mirza Sahib er terecht aanspraak op gemaakt had dat hij de Beloofde Messias was. Waarop de Heilige Profeet hem mededeelde dat Mirza Sahib waarlijk de Beloofde Messias was en dat God met hem was. Hierop schreef Pir Sahib Al-Alam aan Mirza Sahib een brief waarin hij hem aanvaardde en hij hem zijn diensten aanbood.

3. Faqir Sahib Mian Mahmud van Bhaag (Baluchistan) was een grote heilige van omstreeks 100 jaar. Op een keer bracht Qazi Nazir Hussain, Tehsildar van de streek, een bezoek aan Faqir Sahib en begroette hem. Toen Faqir Sahib vernam dat Qazi Nazir Hussain een volgeling van Hadrat Mirza Sahib was, vertelde hij een voorval over zijn eigen verheven Pir, wijlen Noor Ahmad Sultan. Abdul Ghafoor, de zoon van Faqir Sahib, tekende deze verklaring op. Faqir Sahib zei, dat hij ongeveer vier jaar daarv��r gehoord had dat Hadrat Mirza Sahib had verkondigd, dat hij de Beloofde Messias was. 'Ik durfde het niet te geloven en ik bleef een bevestiging van deze aanspraken zoeken bij de Heilige Profeet (in een visioen). Maar ondertussen zag ik mijn meester Noor Ahmad Sultan, die me mededeelde dat de aanspraken van Mirza Ghulam Ahmad op waarheid berustten en dat de islam door hem alleen maar meer aanzien zou verwerven. Hij eiste van mij dat ik partij zou kiezen voor Mirza Sahib.' Vervolgens zag Faqir Sahib Hadrat Mirza Sahib, de Beloofde Messias, in hetzelfde visioen en hij gaf een beschrijving van hem die klopte. Dit incident werd opgetekend op 15 juli 1903.

4. Hadrat Mirza Ghulam Ahmad bevond zich in het jaar 1891 in Ludhiana. Ondanks het feit dat er tegenstand was, kwam daar op een dag een goed mens, Mian Karim Bakhsh geheten, Mirza Sahib opzoeken. Mian Karim Bakhsh verhaalde van de getuigenis van een andere grote heilige, Sain Ghulab Shah geheten, die door Mirza Sahib wordt vermeld in zijn boek Izala-i-Auhaam, (deel II). Het is een geschreven verklaring van Mian Karim Bakhsh, waarin hij vermeldt hoe Sa'in Gulab Shah van Lahore naar Jamalpur was gekomen en zijn tijd voornamelijk doorbracht met gebed en meditatie. 'Zo'n dertig jaar geleden', zo schrijft Karim Bakhsh, 'vertelde deze heilige me (Karim Bakhsh) dat 'Isa (de Beloofde Messias) nu volwassen was en op een dag naar Ludhiana zou komen en aan zou geven waar de maulvi's de Heilige Koran verkeerd geïnterpreteerd hadden en ook dat de maulvi's hem zouden bestrijden. Hij zei ook dat Jezus Christus gestorven was en dat er nu een andere man gekomen was'. Toen hem gevraagd werd waar deze deze man zich bevond, antwoordde de heilige:'In Qadian'.

5. In zijn boek Al-Tabligh had Hadrat Mirza Sahib verscheidene Pirs en sadjdjada nasjiens (vereerders van heiligengraven) uitgedaagd te voorschijn te komen en met hem over de zaak in debat te treden, op voorwaarde dat door ieder in een gebed de dood van de leugenaar afgesmeekt zou worden. Een van die Pirs was Khwaja Ghulam Farid van Chacharan, die het religieuze leider was aan wie ook Nawab van Bahawalpur trouw verschuldigd was. Hij was een waarlijk heilig en godsvrezend man. Nadat hij over Mirza Sahib gehoord had, bad hij tot Allah om hulp. In een visioen werd hem medegedeeld, dat de aanspraken van Mirza Sahib op waarheid berustten. Vandaar dat hij aan Mirza Sahib een eerbiedige brief in het Arabisch schreef, waarin hij zijn aanspraken accepteerde en hem mededeelde dat hij op zijn loyaliteit kon rekenen. Hij bad dat hij succes met zijn missie mocht hebben en smeekte hem op zijn beurt te bidden dat hij een mooie dood mocht hebben.

Hadrat Mirza Sahib waardeerde ten zeerste de goede wensen die in de brief tot uitdrukking waren gebracht, en hij gaf in een Perzisch gedicht antwoord op deze brief. Daarin prees hij hem als een godvruchtig persoon met een sterke geloofsovertuiging, en hij noemde hem een grote persoonlijkheid in dit tijdperk waarin zo weinig echte goede mensen voorkwamen. In dat gedicht verklaarde hij ook zijn rotsvaste geloof in ��n God, ��n Profeet en ��n Boek, de Heilige Koran. Hij verklaarde ook dat de Heilige Profeet Mohammed de laatste der profeten was en dat er na hem geen andere profeet meer zou verschijnen.

Khwaja Ghulam Farid was zelf een groot dichter en zijn gedichten en verzen ter verheerlijking van God en Zijn Profeet en de godsdienst van de islam, die geschreven zijn in het Saraiki dialect van Punjab, worden met veel plezier op bijeenkomsten van moslims in heel Pakistan voorgedragen.

--------------------------------------------------------------------------------

Mahdi

De titel Mahdi houdt in dat iemand geleid wordt en de erfgenaam van alle waarheden is en dat hij alle eigenschappen bezit van een 'leidsman' voor God. Zodoende kan dit woord op iedere geleide persoon van toepassing zijn. De eerste vier rechtgeleide opvolgers van de Heilige Profeet werden bijvoorbeeld ook Mahdi's genoemd. Ook Ummayid kalief, Umar bin 'Abd al-'Aziz, de Moedjaddid van de eerste eeuw, werd later een Mahdi genoemd.

In wezen komen de verslagen van de Heilige Profeet Mohammed over de Mahdi, die worden aangetroffen in enkele van de authentieke verzamelingen van Sahaah Sitta, op het volgende neer:'In latere tijdperken zal er in deze oemma een Mahdi verschijnen die de aarde rechtvaardigheid en gerechtigheid zal schenken.' In een ander verslag valt te lezen:'Ik breng u de blijde boodschap dat Mahdi in mijn oemma zal opstaan in een tijd waarin de mensen van het rechte pad zullen afwijken en in nood zullen verkeren. Hij zal de aarde, die voorheen was vervuld van onderdrukking en geweld, rechtvaardigheid en gerechtigheid schenken.' (Moesnad Ahmad ibn Hanbal, deel III, pp. 26,27).

Het verslag in Ibn Maadja dat 'er geen Mahdi behalve 'Isa is' brengt duidelijk naar voren, dat de Beloofde Messias en de Mahdi niet twee afzonderlijke personen zijn, doch twee namen voor dezelfde hervormer. Hij moest de Beloofde Messias voor de christenen en de Mahdi voor de moslims zijn. Er lag een diepe realiteit achter deze twee namen verborgen. In overeenstemming hiermee werden aan de Moedjaddid van deze tijd twee grote taken toegewezen die hem het recht gaven de naam Messias en de naam Mahdi te ontvangen. Omdat hij het licht van de islam in de christelijke wereld verspreidde werd hij Messias genoemd, en omdat hij de harten van de moslims met het licht van de islam verlichtte werd hij Mahdi genoemd.

De verslagen maken ook melding van de goddelijke aanstelling (bi'that) van Mahdi. In de islamitische terminologie heeft zo'n aanstelling van mensen of op profeten of op moedjaddids betrekking. Maar aangezien er aan het profeetschap met de komst van de heilige profeet Mohammed (mogen de vrede en de zegeningen van Allah hem ten deel vallen) een einde is gekomen, kan Mahdi slechts als een moedjaddid in deze oemma opstaan.

Er zijn echter om verschillende redenen zo veel veranderingen aangebracht in de verslagen over de Mahdi door personen die daar belang bij hadden, dat zelfs degenen die geloven in de komst van de Mahdi slechts het fundamentele feit van zijn komst accepteren. De opvatting dat wanneer de details onderling verschillen, het fundamentele feit op zich ook verworpen dient te worden, druist niet alleen in tegen alle principes van de hadies, maar ook tegen die van de geschiedenis. Van de andere kant laat het verschil in details zien dat er achter dit alles ergens een fundamentele realiteit ligt.

Vreemd genoeg is er in de verslagen helemaal geen melding gemaakt van de wijdverbreide misvatting die er onder moslims over de Mahdi bestaat, nl. dat hij de islam zou verspreiden met de punt van het zwaard. De Sihaah Sittah en de Moesnad van Ahmad ibn Hanbal, die verwijzen naar de goedheid van Mahdi, maken van geen enkel verslag melding waaruit zou blijken dat Mahdi oorlogen zou voeren of de hele wereld zou veroveren of ongelovigen met de punt van het zwaard tot de islam zou bekeren. Vooral omdat dit tegen het ondubbelzinnige oordeel van de Heilige Koran in zou druisen:'Er is geen dwang in de godsdienst' (2:256).

Het was echter voorbestemd dat de zon van de islam eerst over de oosterse landen zou opgaan. Daarom zou het licht van de islam zich in het begin vooral in het oosten verspreiden, maar vervolgens zou deze zon ook over de westerse landen gaan schijnen in overeenstemming met een natuurwet. In een verslag van de Profeet is dit beschreven als de zonsopgang in het Westen, de profetie die vervuld zou worden door de Moedjaddid van de veertiende eeuw AH, die ook wel de beloofde Messias en Mahdi werd genoemd.

Hadrat Mirza Ghulam Ahmad van Qadian opende de ogen van moslims en liet ze beseffen dat het verhaal dat door hun vijanden bedacht was om de vooruitgang van de islam te stuiten, ongewild door de moslims zelf geaccepteerd was. In zijn boek Izala-i-Auhaam, deel II (pp. 518-519, gepubliceerd in 1891) verkondigde Mirza Sahib dat hijzelf de Mahdi van deze tijd is. Dus het verslag van Ibn Maadja dat 'er behalve 'Isa geen Mahdi is', dat we reeds eerder vermeldden, bleek op waarheid te berusten.

Hadrat Mirza Sahib's interpretaties van de profetieën over Mahdi schijnen niet het resultaat te zijn van zijn intellectuele navorsingen, maar waren het werk van goddelijk licht dat hem geschonken werd, en dit hielp hem de waarheid te ontdekken die achter deze verslagen schuilging. Deze ontdekking bestond uit twee grote feiten. Ten eerste, dat het verkeerd was de naam van Mahdi met het zwaard te associëren en te geloven, zoals de tegenstanders dat deden, dat de islam met de punt van het zwaard verspreid werd. Ten tweede, dat de Beloofde Messias en Mahdi niet twee afzonderlijke personen waren, maar twee namen voor dezelfde hervormer. In een hadies waar Abu Hurairah verslag van doet, wordt het volgende gezegd:'Een ieder onder u die dan nog zal leven, zal Jezus ontmoeten, de zoon van Maria (d.w.z. de Beloofde Messias), die Imaam Mahdi is en een leidinggevende figuur (Moesnad, Ahmad Ibn Hanbal, deel II, p. 411).

--------------------------------------------------------------------------------

Een teken dat verwijst naar de verschijning van Mahdi

De profetie over de komst van Mahdi behoort tot de profetieën die betrekking hebben op dit tijdperk. In het boek van hadies Dar Qoetni, wordt (evenals in de verzameling verslagen van Imaam Baihaqi) op gezag van Imaam Muhammad Baqir (vrede zij met hem) het volgende beschreven:'Er zijn waarlijk voor onze Mahdi twee tekenen (uit de hemel) gegeven, die nooit eerder in deze wereld voor iemand getoond zijn:in de maand ramadan (maanmaand) zal er namelijk een maansverduistering op de eerste nacht plaatsvinden en een zonsverduistering op de middelste dag.' We kunnen dit verklaren, omdat volgens de astronomische berekeningen een maansverduistering op ��n van de drie volgende nachten optreedt, nl. op de dertiende, veertiende of vijftiende van de maanmaand. Terwijl de zonsverduistering optreedt op ��n van de drie volgende dagen:de 27-ste, 28-ste of 29-ste van de maanmaand. Op de dertiende nacht (de eerste van de drie nachten) van de ramadan vond er een maansverduistering plaats, en in dezelfde maand kon men op de 28-ste dag (de middelste van de drie dagen) getuige zijn van een zonsverduistering.

En in het jaar daarop, in 1894, in de maand ramadan, kon men op dezelfde dagen als het jaar daarvoor, op het Amerikaanse continent weer van een maans- en zonsverduistering getuige zijn, waardoor de profetie volledig bewezen werd. Hadrat Mirza Sahib wees erop dat dit laatste bewijs zijn aanspraken dat hij de Mahdi was, ondersteunde, en dat het licht van de islam zowel de oude als de nieuwe wereld zou verlichten, zoals hij dat gepredikt had.

Ahmadiyyat- Een Beweging voor de verspreiding en verdediging van de Islam

Thematoespraak tijdens de internationale
Lahore Ahmadiyya conventie in Indonesië, 24 september 2003

Door: hazrat amier prof. dr. Abdul Karim Saeed Pasha sahib,

amier en president van de Ahmadiyy Anjuman Isha’at-i Islam Lahore

“En laat er onder jullie een groep zijn die tot het goede nodigt en het rechte gebiedt en het slechte verbiedt. En deze zijn degenen die succesvol zijn.
En wees niet als degenen die verdeeld werden en het niet eens waren nadat duidelijke argumenten tot hen waren gekomen. En voor hen is een zware kastijding.” (Heilige Koran, 3:103-104)

De drie sleutelwoorden die in de titel zijn gebruikt, zijn Ahmadiyyat, verdediging en verspreiding. Ik zal in mijn toespraak een inleiding tot de Ahmadiyya Beweging geven en de rol belichten die zij gespeeld heeft in het verdedigen en verspreiden van de islam.

Als allereerste wil ik graag duidelijk maken dat de Ahmadiyyat geen nieuwe godsdienst is, noch een nieuwe sekte in de islam. Het is in feite de islam in zijn zuiverste en meest oorspronkelijke vorm. Zoals haar Stichter (Hazrat Mirza Ghulam Ahmad sahib van Qadian) heeft geschreven:

“Onze godsdienst is dezelfde islam. Het is niet nieuw. Er zijn dezelfde gebeden, hetzelfde vasten, dezelfde bedevaart en dezelfde zakaat. Maar het verschil is dat deze plichten nu alleen in een uiterlijke vorm worden verricht, zonder ware geest daarin. Wij willen daarin de geest van oprechtheid blazen. Wij willen dat deze plichten op zodanige wijze en manier worden verricht, dat ze effect sorteren.” (Speech op 12 juli 1907, weergegeven in Malfoezaat, vol. 9, p. 312.)

Ik wil graag in deze context uw aandacht richten op het feit dat we als moslims en als Ahmadi’s met overtuiging geloven dat Almachtige Allah door alle eeuwen heen profeten heeft gezonden voor de leiding van de mensheid. Met het Einde van het Profeetschap zal er geen profeet meer komen na de heilige profeet Mohammed (v.z.m.h.). Er zal echter steeds de noodzaak blijven bestaan om veranderingen te verwijderen die in de godsdienst zijn getreden als gevolg van foute interpretaties of het invoeren van verkeerde tradities in de islam, vooral die welke tegen zijn grondbeginselen en leringen zijn. De heilige profeet Mohammed (v.z.m.h.) voorspelde dit.

We geloven dat de persoon die door Allah gekozen was om aan de wereld het ware beeld van de islam te presenteren, om die te verdedigen tegen de aanvallen van propaganda, onjuiste voorstellingen en foute interpretaties; om het te wekken uit zijn sluimer en het opnieuw als een levende godsdienst te verspreiden, Mirza Ghulam Ahmad van Qadian was. Hij bracht geen enkele nieuwe godsdienst of nieuwe sekte in de islam. Dit blijkt uit het feit dat Mirza sahib geen eed afnam van zijn volgelingen, en zijn Beweging bezat voor ongeveer twaalf jaar nadat zij was opgericht geen naam. Tegen deze tijd waren vele mensen echter begonnen zijn volgelingen als “Mirza’i’s” aan te duiden. Aangezien hij het niet wenste dat een moslimgroep met zijn persoonsnaam zou worden geassocieerd, gaf Hazrat Mirza sahib een verklaring uit en gaf daarin zijn Beweging de naam ‘moslims van de Ahmadiyya groep’. De gedachte achter deze naam was, zo legde hij uit, dat ‘Ahmad’ een van de twee namen van de Heilige Profeet was (de andere naam was Mohammed). De namen “Ahmad’ en ‘Mohammed’ symboliseerden respectievelijk de innerlijke en uiterlijke glorie van de islam. Het was daarom gepast dat aan de Beweging, die geloofde dat de missie van de islam in deze tijd bestond uit het tonen van zijn leringen door zachtmoedige prediking, de naam Ahmadiyya werd gegeven. Het stichten van een Djama’at [Beweging] voldeed ook aan de eis van de verzen van de Koran die ik aan het begin heb gereciteerd. De Ahmadiyya Beweging is de groep onder de moslims “die uitnodigt tot het goede en gebiedt wat recht is en het slechte verbiedt”.

De Ahmadiyyat is een geestelijke beweging die gelooft dat geestelijke ervaringen echte en feitelijke realiteiten zijn, en zij benadrukt de noodzaak van de mens om nader tot God te geraken. Toch is zij ook een rationele beweging, die de toets der rede gebruikt om het geloof te begrijpen, en accepteert geen blind geloof, noch verhalen van wonderen en bovennatuurlijke gebeurtenissen wanneer die geen grond noch doel hebben.

Het is een liberale beweging bij het interpreteren van islamitische leringen en wetten, maar zij ontleent haar liberale houding aan de Heilige Koran en de leringen van de profeet Mohammed (v.z.m.h.).

Ahmadi’s houden zich krachtig en volkomen aan de voorschriften van de Koran en de leringen van de profeet Mohammed (v.z.m.h.)

Het is hierin een moderne beweging, dat zij gelooft dat moslims al het goede dat de moderne wereld te bieden heeft moeten accepteren, en zich moeten aanpassen aan de nieuwe tijden en zich niet moeten terugtrekken in hun eigen besloten wereldje. Echter predikt zij ook zeer nadrukkelijk dat de moderne wereld niet kan overleven, behalve als zij de islamitische beginselen accepteert voor haar morele en geestelijke ontwikkeling.

Het is een tolerante beweging die gelooft dat de islam volledige vrijheid schenkt van denken, geloof, godsdienst en meningsuiting aan iedereen, zowel niet-moslims als moslims. Zij gelooft in het ontwikkelen van dialoog, begrip en samenwerking tussen moslims en niet-moslims en tussen moslims die tot verschillende sekten behoren. Tegelijkertijd doet de Beweging haar uiterste best anderen te overtuigen dat men de waarheid, in haar volmaakte vorm, alleen in de islam kan vinden, en dat de missie van Hazrat Mirza Ghulam Ahmad de meest doeltreffende en geschikte manier is voor de vooruitgang van de islam in deze tijd.

Na u een korte inleiding tot de Ahmadiyya Beweging te hebben gegeven, zal ik nu verder gaan met het tweede sleutelwoord dat ik heb gebruikt, en dat is verdediging. Ik heb dit woord gebruikt in de zin van beschermen, bewaren en veilig stellen. De vraag rijst, heeft de islam ooit gevaar te duchten gehad van een bepaalde macht, of was zijn bestaan in gevaar, zodat die bescherming nodig had? Indien dat zo was, heeft de Ahmadiyya Beweging dan enige rol gespeeld voor de verdediging ervan?

Om deze vraag te beantwoorden, neem ik u mee terug in te rijd tot omstreeks 1876, toen de Arya Samaadj, de Brahmo Samaadj en het christendom, de drie grote bewegingen in die tijd, de handen ineensloegen om de islam te vernietigen. In hun spoor lanceerden andere, kleinere machten van die tijd, zowel religieuze als politieke, met volle kracht een aanval op de islam.

De Arya Samaadj was een aftakking van de hindoes. Deze beweging was geformeerd om de islam weg te vagen, en overeenkomstig haar manifest liet zij een kwaadaardige propaganda los tegen de islam en de persoon van de heilige profeet Mohammed (v.z.m.h.). De wereld werd overspoeld met boeken, pamfletten en missionarissen onder instructie van Swami Dayanand, de stichter van de Arya Samaadj.

Dit was een tijd dat de moslims op de wereld in het algemeen en die van India in het bijzonder in een staat van grote beroering waren geraakt. De politieke situatie van de moslims had een recorddieptepunt bereikt. Alle moslimstaten vielen als dominostenen voor de vreemde bezettende machten. [De moslimheerschappij in India, Soedan en Egypte ging verloren aan de Britten; die van Tunesië, Algerije en Marokko ging verloren aan Frankrijk. Spanje had delen van Noord-Afrika bezet; Tripoli (Libië) was ingenomen door Italië; Zanzibar was verdeeld tussen de Duitsers en de Britten. Turkije was ingenomen door Rusland en Afghanistan werd gereduceerd tot een inheems prinselijk staat van India en bevond zich helemaal onder Britse invloed. Het Arabisch Schiereiland had geen leven meer in zich over. De nederlaag in India van Tipu Sultan, (1750-1799, moslimheerser van Mysore, India, die tegen de Britse heerschappij vocht in India) was de laatste nagel aan de doodkist van moslimse hoop.]

De religieuze situatie van de moslims was zelfs zwakker dan hun politieke, wat ze te danken hadden aan hun onwetendheid en onbekwaamheid om de uitdagingen van een veranderende wereld het hoofd te bieden. Aangezien ze niet in staat waren hun godsdienst op verstandelijke wijze te verdedigen, bleken ze een gemakkelijk prooi voor de geleerden en predikers van andere godsdiensten. Ze brachten valse beschuldigingen uit tegen de islam, de Heilige Profeet (v.z..m.h.) en de Heilige Koran. Uit louter frustratie omarmden miljoenen moslims andere godsdiensten. De wanhoop van de moslims was zo groot, dat vele dichters in hun gedichten begonnen te weeklagen over de hopeloosheid van de moslims. De meest beroemde moslimdichter uit die periode, Maulana Altaf Hussain Hali, beschreef zeer precies deze toestand van de moslims in een lang gedicht, getiteld “Moessadas-i Hali. Men kan de toestand van zijn wanhoop afleiden uit de allereerste verzen, waarin hij zegt:

“Als je wilt zien hoe naties vallen,
Kijk hoe een boom valt, die fier overeind stond.

Beschouw de islam in zijn dagen van ondergang,
Hij is onmachtig de verre stralen te zien.

Hij is ervan overtuigd dat er geen opkomst meer is,
Nadat de zon uit de hemel de ondergegaan.”

In een paar andere verzen, die ik voor u heb vertaald, gaat hij verder met te zeggen:

“Je kunt dit slapend volk vergelijken,
met een zinkend schip, in een diepe oceaan.

De kust is ver, de storm raast,
Degenen aan boord zien golven, hoog en steil.

Ze doen geen moeite hun schip te redden,
Want ze haten het uit kun slaap te worden gewekt.

Donkere wolken overschaduwen hen van alle kanten,
De toorn Gods daalt neer uit de hemel.

De dood nadert hen van al rondom,
De waarschuwingsroep komt naderbij.

‘Waarom zijn jullie de glorie van destijds vergeten,
Waarom deze sluimer, wanneer zullen jullie je ogen openen.’

Dit volk slaat geen acht,
Dit volk heeft zijn ondergang aanvaard.

Dit volk is tot de bodem gevallen,
Dit volk slaat geen acht op de roep.

Dit volk schaamt zich noch voor zijn verval,
Noch benijdt het degenen die nu fier overeind staan.”

De kruistochten die de christelijke missionarissen tegen de islam waren begonnen in die tijd, waren niet als de kruistochten van de middeleeuwen, die met wapens werden gevoerd. Deze werden met de pen gevoerd. Hun aanval was met vier tanden tegen de islam gericht:

Ten eerste was het gebaseerd op het uitbuiten van de verheven positie die aan Jezus werd toegeschreven door foute interpretaties van de Koran en de Hadies [Gezegdes van de heilige profeet Mohammed (v.z.m.m.h)] door de moslimse oelama [geestelijken]. Dit liet Jezus niet alleen superieur lijken aan de heilige profeet Mohammed (v.z.m.h.), maar verschafte hem ook een vleugje goddelijkheid.

Ten tweede hoopten ze een berg van mythische en verzonnen gezegdes en verkeerde interpretaties op van de moslimse geestelijken van de allegorische verzen van de Koran.

Ten derde maakten ze gebruik van de bezwaren die de atheïsten en de materialisten uitten tegen de godsdienst in het algemeen, en de islam in het bijzonder.

Ten vierde publiceerden ze talrijke boeken, gebaseerd op verzinsels met betrekking tot de Profeet (v.z.m.h.). Er werden vele tekeningen verspreid om de islam te schande te maken, zoals waarop de Heilige Profeet te zien is die de zon aanbidt, en een andere die hem toont met de Koran in de ene hand en een zwaard in de andere.

De ‘oelama’ van die tijd waren niet bekend met de Engelse taal, wetenschap en westerse filosofie, en waren dus niet in staat te reageren op de aantijgingen. Ze reageerden door fatwa’s of vonnissen van koefr [ketterij] uit te brengen tegen degenen die de islam uitdaagden. Zoals Maulana Hali zegt, en ik vertaal voor u zijn vers:

“Wanneer ze eenmaal de dag tot nacht verklaren,
Houden ze zich met al hun kracht daaraan vast,
Totdat iedereen instemt dat ze gelijk hebben.”

Dit was dus de situatie toen Hazrat Mirza Ghulam Ahmad van Qadian claimde de Moedjaddied [Hervormer in de islam] te zijn en opstond om de islam te verdedigen. Hij schreef drieëntachtig boeken om het ware gezicht van de islam aan de wereld te tonen. Het eerste en meest beroemde van deze boeken, Barahien Ahmadiyya, werd in 1884 uitgegeven. In dit werk werd de waarheid van de leringen van de islam via sterke argumenten bewezen, en werden de bezwaren tegen de islam van de Arya Samaadj, de Brahmo Samaadj en de christenen op krachtige wijze weerlegd. Dit boek werd alom geprezen en Mirza sahib werd uitgeroepen tot verdediger van de islam. Zo schreef bijvoorbeeld, na zijn boek gelezen te hebben, Maulvi Muhammad Hussain Batalvi, een topgeleerde en een leider van de Ahl-i Hadies groep van de Punjab, de volgende recensie:

“Naar onze mening is dit boek, op dit moment en in het licht van de huidige omstandigheden, van dien aard dat het gelijke ervan tot nu toe nog niet is verschenen in de islam, terwijl men over de toekomst niets kan zegen. Ook de auteur ervan is zo constant geweest in zijn dienst van de islam, met zijn geld, leven, pen en tong en persoonlijke ervaringen, dat men zeer weinig voorbeelden kan aantreffen bij de moslims. Indien iemand onze woorden opvat als een Aziatische overdrijving, laat hem dan tenminste ��n boek aan ons tonen dat zo krachtig strijdt tegen alle tegenstanders van de islam, vooral de Arya en de Brahamo Samaadj, en laat hem twee of drie personen noemen die de islam hebben gesteund, niet alleen met hun rijkdom, leven, pen en tong, maar ook door persoonlijke geestelijke ervaringen, en die stoutmoedig de uitdaging geworpen hebben naar alle tegenstanders van de islam en de ontkenners van de Goddelijke openbaring, dat wie de waarheid van Gods spreken tot de mens betwijfelt, laat hem komen en zelf observeren, en zo de andere godsdiensten van deze ervaring hebben laten proeven.”
(Iesja’at as-Soenna, vol. 7, no.6, p. 169-170)

Alle boeken die daarna volgden stonden vol met onweerlegbare argumenten ten gunste van de islam, en bevatten ook antwoorden op de vragen en bezwaren die de tegenstanders van de islam naar voren brachten. Hij gaf lezingen, ging debatten aan en schreef en publiceerde duizenden pagina’s ter ondersteuning van de islam. Hij had de vaste overtuiging dat de Koran niet afhankelijk is van de rede van wie ook, maar dat die een eigen rede in zichzelf bevat. Daarom verklaarde hij dat de redeneringen die hij presenteerde, niets anders waren dan de redeneringen en argumenten van de Heilige Koran. Elke filosofie die in overeenstemming is met de Koranische filosofie is waar, en elke filosofie die in strijd is met de Koranische filosofie is onjuist, of het nu de filosofie van Aristoteles of Plato is, of de filosofie van Europa of Amerika.

Hij was zeer succesvol in het vervullen van zijn heilige missie binnen een periode van minder dan dertig jaar. Nu hadden de moslims waardevolle literatuur en degelijke argumenten in handen van de Hervormer en Verdediger van de islam, Mirza Ghulam Ahmad van Qadian. Dit bracht een ommekeer teweeg in de situatie, en de moslims begonnen niet alleen terug te keren tot hun godsdienst, maar begonnen ook mensen daartoe te bekeren.

Na licht geschenen te hebben op hoe de Ahmadiyya Djama’at de islam heeft verdedigd, kom ik nu aan bij het derde sleutelwoord van mij speech en dat is verspreiding. Ik heb dit woord gebruikt in de zin van propagatie, toename in aantal en het opnieuw presenteren in zijn ware schoonheid en pracht.

Na succes te hebben gehad in India, richtte hij zijn aandacht op het brengen van de boodschap van de islam naar de andere landen van de wereld, vooral naar het Westen. Hij was ervan overtuigd dat de zon van de islam in het Westen zou opkomen, zoals voorspeld was door de heilige profeet Mohammed (v.z.m.h.).

Geboren, getogen en onderwezen in een klein dorp, Qadian, in de Punjab, India, had hij geen formeel onderwijs genoten in het Engels en had hij geen beschikking over moderne filosofieboeken.

Hij verkeerde in gemeenschap met Allah en was door Hem gekozen om de godsdienst te verdedigen en de moslims te hervormen en hen te verdedigen tegen de zware aanvallen tegen hun godsdienst. Zoals hij schreef:

“God heeft mijn hart verlicht met Zijn licht en Hij spreekt tegen me en heeft me uitgekozen, zodat ik op grond van mijn eigen waarneming en ervaring tot de wereld verkondig dat God bestaat en dat Hij een Levende God is. Zelfs heden ten dage openbaart Hij Zich aan Zijn gekozen dienaren en verhoort hun gebeden en communiceert met hen.”

De Lahore Ahmadiyya Anjuman ondernam deze djihaad [religieuze inspanning] van het verspreiden en verdedigen van de islam. Zijn bekwame discipelen als Hazrat Maulana Nur ud-Din, Hazrat Maulana Muhammad Ali, Chawadja Kamal ud-Din, Maulana Sadr ud-Din, Mirza Wali Ahmad Baig, en vele andere eerbiedwaardige en met kennis onderlegde leden van de Ahmadiyya Djama’at vervulden zijn overtuiging en oefenden de djihaad uit om de islam te propagerem.

Men hoort vandaag de dag veel of over djihaad en militante islamitische partijen in moslimlanden en elders, die de gelovigen oproepen deze lering van de islam in praktijk te brengen teneinde "door de mens gemaakte" of "satanische" overheidssystemen omver te werpen en deze te vervangen door wat wordt genoemd een islamitisch heerschappij en overheid. Wat het publiek minder in het oog heeft, is de djihaad waarmee de Ahmadiyya Beweging gedurende de twintigste eeuw is verwikkeld, die van een vreedzame verspreiding van kennis van de islam op de wereld en het streven zijn waarheid te bewijzen, in het bijzonder in de Westerse landen. Het strijdveld van deze djihaad beslaat geen enig gebied op aarde, maar beslaat de harten en gedachten van de mensen, en de wapens waarmee wordt gestreden zijn geen geweren en bommen, maar argumenten en bewijzen. Deze vorm van djihaad is niet louter een metaforische of secundaire interpretatie van deze bekende islamitische lering, maar het is in feite de werkelijke, de duurzame en de grootste vorm van djihaad. De herhaalde aansporingen van de Heilige Koran tot de gelovigen zich in te spannen (djihaad verrichten) met hun levens en bezittingen, zijn alle van toepassing op de djihaad van de vreedzame verspreiding van de islam, net zozeer ze van toepassing waren op de gevechten die de moslims moesten leveren ter zelfverdediging gedurende het leven van de heilige profeet Mohammed (v.z.m.h.).

Wanneer niet-moslims gelijk moslims in de hedendaagse materialistische maatschappij van mening zijn dat succes alleen bereikt kan worden door middel van politieke, militaire of een bepaalde andere wereldse vorm van macht, hoe kan men het geloof hebben dat de islam, van alle godsdiensten en ideologieën, zich over de wereld zal verspreiden zonder de ruggesteun en hulp van een bepaalde macht of staat? Dit is de vraag die we nu onderzoeken.

Deze taak werd uitgevoerd via het beleid van het vertalen van de Heilige Koran in verschillende talen, waaronder het Engels, Oerdoe, Frans, Duits, Spaans, Nederlands, Russisch en Indonesisch. De vertaling in verschillende andere talen is op dit moment in uitvoering. De Djama’at heeft ook een schat aan literatuur geproduceerd, die duizenden mensen, op zoek naar de waarheid, heeft aangetrokken tot de schoot van de islam. Daarnaast zijn er missiecentra en moskeeën in verschillende landen op de wereld opgericht.

De Djama’at heeft gelijke tred gehouden met vernieuwingen en maakt ten volle gebruik van elektronische media. De Djama’at en haar afdelingen beheren verschillende websites in vele internationale talen om toegang te verschaffen aan gebruikers over de hele wereld. De meeste van onze literatuur is nu on-line beschikbaar.

In mijn toespraak van vandaag tot u heb ik u informatie gegeven over de Ahmadiyya Djama’at en licht geworpen op haar rol in de verdediging en verspreiding van de islam. Ik heb u ook verteld hoe Hazrat Mirza Ghulam Ahmad de islam zijn kracht en identiteit teruggaf en het tot een godsdienst van een globaal dorp maakte, zoals hij dit zich had voorgesteld voor de toekomst.

Ik wil graag afsluiten met mezelf een vraag te stellen en die te proberen te beantwoorden. De vraag is, ‘Waarom wordt een man verworpen, die de islam verdedigde toen het doodskwellingen doorstond en die het als de godsdienst van vrede presenteerde?’.

Als ik in de korte tijd die me ter beschikking staat ��n reden zou moeten uitkiezen, dan is het slechts de aanspraak van Hazrat Mirza Ghulam Ahmad sahib dat de Beloofde Messias en de Mahdi vanuit de moslimoemma (gemeenschap) zouden worden opgewekt. En hun missie zou de verspreiding van de islam zijn door kennis, rede, argumenten en spiritualiteit. De enige weg die hiervoor open zou zijn, was de pen en het persoonlijk voorbeeld van een belijdend moslim. Dit stelde moslims teleur, bij wie de verkeerde gedachte leefde dat de missie van de Beloofde Messias en de Mahdi het bekeren van ongelovigen was door het punt van het zwaard en het vestigen van een islamitische staat, en wekte afkeer bij hen op. Deze foutieve gedachte was de voornaamste reden waarom de moslims op grote schaal geen voordeel zagen in het aanvaarden van een Messias en een Mahdi, die niet gingen vechten om een koninkrijk voor hen te veroveren. De Beloofde Messias onderging dus hetzelfde lot als de Messias die was gekruisigd, omdat hij de joden niet het Koninkrijk Gods kon geven in de zin zoals zij het begrepen.

Laten we samen bidden voor de vooruitgang en succes van de islam en de verspreiding van zijn leringen in hun ware vorm en geest zoals de hervormer van deze tijd zich had voorgesteld. Amien!

Betekenis van Djihaad

De betekenis van djihaad

Er bestaat een groot misverstand ten aanzien van de djihaad-plicht in de Islam. Dat komt omdat het woord djihaad als een synoniem wordt gezien voor oorlog. Zelfs de grootste geleerden uit Europa die zich bezighouden met wetenschappelijk onderzoek, hebben niet de moeite genomen een Arabisch woordenboek of de Heilige Koran te raadplegen om achter de juiste betekenis van het woord te komen. Het is een dusdanig wijd verspreid misverstand, dat zelfs de befaamde geleerde A.J. Wensinck bij het schrijven van zijn Hadith-concordantie "A Handbook of Early Muhammadan Tradition", bij het woord djihaad geen enkele verwijzing geeft, maar de lezer slechts naar het woord oorlog verwijst, alsof het een synoniem daarvoor is. In de "Encyclopaedia of Islam" gaat men zelfs verder. Zo begint men het artikel over de Djihaad als volgt: "De verbreiding van de Islam met wapens is over het algemeen een godsdienstplicht van de moslims". Het is alsof djihaad niet slechts oorlog betekende, maar het voeren van oorlog ter verbreiding van de Islam. In "The Religion of Islam" geeft Klein een soortgelijke bewering: "Djihaad - De strijd tegen de ongelovigen met het doel hen �f voor de Islam te winnen �f te onderwerpen en uit te roeien, voor het geval zij weigeren moslim te worden. Verder stelt Klein vast dat het als een heilige plicht van de moslims wordt geacht ervoor te zorgen dat de Islam zich verbreidt en over alle godsdiensten zegeviert. Wanneer een van deze geleerden de moeite zou hebben genomen om een Arabisch woordenboek te raadplegen, dan zou hij nooit een verkeerde voorstelling van het woord hebben kunnen geven. Het woord djihaad is afgeleid van djahd of djuhd, hetgeen betekent: vermogen, inspanning of kracht. Djihaad en mudjahida betekenen: het inspannen van eigen kracht bij het afslaan van de vijand (R.). Dezelfde autoriteit zegt verder: "Er zijn drie soorten djihaad, nl. het voeren van een strijd:

tegen een zichtbare vijand
tegen de duivel, en
tegen zichzelf (nafs)".

Volgens een andere autoriteit betekent djihaad: strijden tegen ongelovigen en dat is een versterkende vorm (mubalagha) alsmede het zich inspannen, voor zover mogelijk, hetzij met woord (qaul) of daad (fi'l). (N.). Een derde autoriteit geeft de volgende betekenis: "Djihaad, een zelfstandig naamwoord van Djahada betekent eigenlijk: het aanwenden of inspannen van de eigen kracht, poging, streven of vermogen bij het bestrijden van een drietal voorwerpen van afkeuring, namelijk een zichtbare vijand, de duivel en zichzelf, zoals gebruikt wordt in de Koran 22:77 " Djihaad en oorlog zijn daarom helemaal geen synoniemen. Daarbij komt dat de betekenis van "het voeren van een oorlog ter verbreiding van de Islam", hetgeen door Europese schrijvers als djihaad wordt beschouwd, zowel in het Arabisch als in de Heilige Koran volstrekt onbekend is.

-------------------------------------------------------------------------------

Het gebruik van het woord djihaad in Mekkaanse openbaringen

Even belangrijk of zelfs belangrijker, is naar de betekenis van het woord te kijken, zoals dat in de Heilige Koran wordt gebruikt. Het is een erkend feit, dat moslims de toestemming om te vechten kregen toen zij naar Medina waren verhuisd of, op zijn vroegst, aan de vooravond van hun vertrek van Mekka. Maar het bevel betreffende de djihaad is zowel in de oudere als in de latere Mekkaanse openbaringen vervat. Zo is de 'Ankabut, het 29ste hoofdstuk van de Heilige Koran, er een uit een groep die ongetwijfeld in het vijfde en zesde jaar van de roeping van de Heilige Profeet werd geopenbaard. Niettemin werd het woord djihaad vrij geïnterpreteerd in de betekenis van het inspannen van eigen kracht en vermogen, zonder dat daar oorlog mee wordt bedoeld. Op ��n plaats wordt gezegd: "Wat betreft degenen die hard strijden (djahadu) voor Ons, hen zullen Wij zeker in Onze wegen leiden en Allah is waarlijk met degenen die het goede doen" (29:69). Het Arabische woord djahadu is afgeleid van djihaad of mudjahida en de toevoeging van fi-na (voor Ons) toont aan - voor zover het nodig is om aan te tonen - , dat de djihaad in dit geval de geestelijke strijd is om nader tot God te komen. Het resultaat van deze djihaad is ook, aldus het vers, dat God deze mensen in Zijn wegen leidt. Het woord wordt in precies dezelfde betekenis tweemaal gebruikt in een voorgaande vers van hetzelfde hoofdstuk: "En wie hard strijdt (djahada), strijdt (yudjahidu) slechts voor zijn eigen ziel", d.w.z. ten voordeel van zichzelf, "want Allah is Zichzelf genoeg, boven de behoefte van de werelden verheven" (29:6). In hetzelfde hoofdstuk wordt het woord gebruikt in de zin van een woordenstrijd: "En Wij hebben de mens goedheid jegens zijn ouders bevolen en indien zij met u twisten (djahada), opdat gij anderen met Mij zult verenigen, waarvan gij geen kennis hebt, gehoorzaam hen niet" (29:8 ).

Van de latere openbaringen kan al-Nahl, het 16e hoofdstuk, worden genoemd waar aan het eind wordt gezegd: "Voorwaar, uw Heer zal ten aanzien van degenen die vluchten nadat zij werden vervolgd, en die dan hard strijden (djahadu) en lijdzaam zijn (sabaru), vergevensgezind en Genadig zijn" (16:110). Er is een ander algemeen misverstand, namelijk dat de Heilige Koran te Mekka lijdzaamheid (sabr) beval en te Medina de djihaad, alsof lijdzaamheid en djihaad twee tegenstrijdige dingen waren. Deze onjuiste mening wordt door het hier aangehaalde vers aangetoond, want het beveelt juist de djihaad en de lijdzaamheid in ��n adem aan.

Ik wil nog twee voorbeelden van het gebruik van het woord djihaad in de Mekkaanse openbaringen aanhalen. Er wordt op een plaats gezegd: "En strijdt (djahidu) voor Allah, een strijd (djihaad) die Hem verschuldigd is" (22:78 ). Op een andere plaats wordt gezegd: "Volg de ongelovigen niet en strijd (djahid) daarmede (met de Koran) een grote strijd (djihadan kabiran) tegen hen" (25:52). Het woord bi-hu, (hier vertaald met daarmee) wijst, zoals het verband het aantoont, naar de Heilige Koran. Nu wordt in beide gevallen duidelijk bevolen een djihaad te voeren, maar in het eerste geval is het een djihaad om nader tot God te komen en in het tweede geval is het een djihaad die tegen de ongelovigen moet worden gevoerd. Een djihaad weliswaar met de Heilige Koran en niet met het zwaard. De strijd, om nader tot God te komen en om eigen hartstochten in bedwang te houden en de strijd om de ongelovigen, weliswaar niet met het zwaard maar met de Heilige Koran, voor de Islam te winnen, is daarom een djihaad in de terminologie van de Koran. De bevelen tot het voeren van deze twee soorten djihaad werden gegeven lang voor het bevel om naar het zwaard - dit ter zelfverdediging - te grijpen.

-------------------------------------------------------------------------------

Djihaad in Medinese openbaringen

Toen de moslims te Medina kwamen, werd hun een strijd om het nationaal bestaan opgedrongen en moesten zij ter zelfverdediging naar het zwaard grijpen. Deze strijd stond ook bekend - en met recht - als djihaad. Ook in de Medinese soera's wordt het woord in ruimere zin gebruikt: een strijd gevoerd met woorden of daden in welke vorm dan ook. Als een zeer duidelijk voorbeeld van dit gebruik kan het volgende vers worden aangehaald, dat tweemaal voorkomt: "O Profeet! strijd hard (djahid van djihaad), tegen de ongelovigen en de huichelaars en wees onverzettelijk tegen hen. De Hel is hun woonplaats en dit is een slechte toevluchtsoord" (9:73; 66:9). Hier wordt de Heilige Profeet bevolen, een djihaad tegen zowel de ongelovigen als de huichelaars te voeren. De huichelaars waren degenen die uiterlijk moslims waren, onder de moslims leefden en in alle opzichten als moslims werden behandeld. Zij bezochten de moskee en baden met de moslims. Zij betaalden zelfs de zakaat. Een oorlog tegen hen was ondenkbaar en er werd ook nooit oorlog tegen hen gevoerd. Integendeel, zij vochten soms naast de moslims tegen de ongelovigen. Het bevel om een djihaad tegen zowel de ongelovigen als de huichelaars kon daarom niet betekenen oorlog voeren tegen hen. Het was een djihaad in dezelfde betekenis zoals die in de Mekkaanse openbaringen wordt gebruikt. Een djihaad gevoerd door middel van de Heilige Koran, zoals in 25:52 uitdrukkelijk is gezegd. Een harde inspanning om hen voor de Islam te winnen. Inderdaad is het ook bij andere gelegenheden, onjuist te menen, dat djihaad slechts strijden betekent. Het woord wordt nagenoeg altijd in de algemene zin van zich hard inspannen gebruikt, waarbij strijden inbegrepen is waar dat uit de kontekst blijkt. "Voorwaar, zij die geloven en zij die vluchten en zich hard inspannen terwille van Allah" (2:218; 8:74) is een beschrijving die evengoed op de strijders van toepassing is als op degenen die op andere manieren de strijd tegen het ongeloof en het kwaad voeren. En de sabirin (de lijdzamen) en de mudjahidin (degenen die hard strijden) worden in een Medinese openbaring wederom samen vermeld, zoals ook in een Mekkaanse openbaring: "Denkt gij, dat gij het paradijs zult betreden, terwijl Allah diegenen onder u die hard strijden (noch) de lijdzamen nog niet onderscheiden heeft?" (3:141)

--------------------------------------------------------------------------------

Djihaad in de Hadith

Ook in de Hadith-literatuur wordt het woord djihaad niet uitsluitend voor strijden gebruikt. Zo wordt de hadjdj bijvoorbeeld een djihaad genoemd: "Allah's Boodschapper zei: De voortreffelijkste van alle djihaad's is de hadjdj" (Bo.25:4). Van alle Hadith-verzamelingen is Bochari het duidelijkst over dit punt. In I'tisam bi-l-Kitab wa-l-Sunna staat in hoofdstuk 11 het volgende opschrift: "Het gezegde van de Heilige Profeet: Een groep van mijn gemeenschap zal niet ophouden overwinnaars als voorstanders van de Waarheid" te zijn. Daaraan is het volgende toegevoegd: "En dat zijn de geleerden (ahl al-'ilm)" (Bo. 96:11). In het werkelijke gezegde van de Heilige Profeet, zoals het in een andere hadith is overgeleverd, is het woord yaqatilun bijgevoegd (AD.15:4). Bochari is dus van oordeel, dat de zegevierende groep van de gemeenschap van de Heilige Profeet niet uit vechters bestaat, maar uit geleerden die de waarheid verbreiden en zich bezighouden met de propaganda van de Islam. Verder geeft Bochari in verschillende hoofdstukken van zijn boek over de Djihaad de volgende betekenis aan dit woord: een louter uitnodigen tot de Islam. Het opschrift van 56:99 bijvoorbeeld is: "Moge de moslim de volgelingen van het Boek naar het rechte pad leiden, of moge hij hun het Boek leren; dat van 56:100 is: "Om de leiding van de polytheïsten te bidden, zodat er vriendschappelijke betrekkingen met hen worden ontwikkeld"; dat van 56:102 luidt: "De uitnodiging van de Heilige Profeet (aan de ongelovigen) tot de Islam en het profeetschap, en opdat zij anderen niet tot goden buiten Allah zullen nemen"; dat van 56:143 luidt: "De voortreffelijkheid van hem, uit wiens handen iemand de Islam aanneemt"; dat van 56:145: "De voortreffelijkheid van hem onder de volgelingen van het Boek, die de Islam aanneemt" en dat van 56:178: "Hoe de Islam aan een kind moet worden aangeboden".

Deze opschriften geven aan, dat het woord djihaad, voorzover dit in de Heilige Koran voorkomt, tot aan de tijd van Bochari ruim werd opgevat, namelijk dat een uitnodiging tot de Islam als djihaad werd beschouwd. De andere Hadith-literatuur bevat soortgelijke vermeldingen. Zo haalt Abu Dawud (AD. 15:4) onder het opschrift "De standvastigheid van de djihaad" een hadith aan, die stelt dat "een groep van mijn gemeenschap niet zal ophouden voor de waarheid te strijden en (dat) ze over haar tegenstanders zal zegevieren". Deze woorden worden in de 'Aun al-Ma'bud, een commentaar op Abu Dawud, op gezag van Nawawi als volgt verklaard: "Deze groep bestaat uit verschillende categorieën van gelovigen, tot wie de dappere strijders behoren, de faqih's (juristen), de muhaddithun (Hadith-verzamelaars), de zahid's (asceten), degenen die het goede bevelen en het kwade verbieden en tal van anderen, die andere goede daden verrichten". Dit toont aan, dat de djihaad in de Hadith in de een of andere vorm de dienst aan de Islam behelst.

--------------------------------------------------------------------------------

Het gebruik van het woord djihaad door de juristen

Alleen onder de juristen verloor het woord djihaad zijn oorspronkelijke ruimere betekenis en begon het in de engere zin van qital (gevecht) gebruikt te worden. De reden is niet ver te zoeken. De fiqh-boeken codificeerden de Islamitische wet en bij de classificatie van de verschillende wetsonderwerpen, moest het woord qital (het gevecht) noodzakelijkerwijs worden opgenomen. Echter, de uitnodiging tot de Islam maakte, hoewel dit een grondbetekenis van het woord djihaad is, geen deel uit van de wet, daar het een zaak van individuele vrije keus was. De juristen die de qital moesten behandelen, gebruikten het woord djihaad derhalve als synoniem voor qital. Niet lang daarna verloor men de ruimere betekenis van djihaad uit het oog, ofschoon de commentatoren van de Heilige Koran deze betekenis overnamen als zij zulke verzen behandelden, zoals in 25:52. Maar dat was niet het enige verkeerde gebruik van het woord. Tegelijk met deze betekenisverenging van het woord djihaad werd het denkbeeld ontwikkeld, dat de moslims oorlog moesten voeren tegen ongelovige volkeren en landen, onverschillig of zij aangevallen werden of niet. Een denkbeeld, dat de Heilige Koran geheel vreemd is.

-------------------------------------------------------------------------------

De verbreiding van de Islam met geweld

De propaganda van de Islam is ongetwijfeld een godsdienstplicht van iedere echte moslim, die het voorbeeld van de Heilige Profeet moest volgen. Maar de "verbreiding van de Islam met geweld" is iets, waar men in de Heilige Koran geen spoor van kan vinden. Ja, het Heilige Boek stelt zelfs het tegenovergestelde in duidelijke bewoordingen vast: "Er is geen dwang in de religie", en voegt er de reden bij: "De rechte weg is duidelijk onderscheiden van de dwaling" (2:256). Dit vers werd geopenbaard, nadat toestemming tot oorlog voeren gegeven was. Het is derhalve zeker, dat de toestemming tot vechten geen verband hield met de prediking van de religie. Dat de Heilige Koran een dergelijke stelling nooit onderwees en dat de Heilige Profeet er ook nooit aan dacht, is een gegeven dat thans gaandeweg door het Westen wordt gewaardeerd. Nadat D.B. MacDonald zijn artikel over de Djihaad in de Encyclopaedia of Islam begon met de bewering dat "de verbreiding van de Islam met de wapens over het algemeen een godsdienstplicht van de moslims is", twijfelde hij in zekere zin aan de juistheid van zijn eigen bewering, door er aan te voegen dat er in de Heilige Koran niets is, dat zijn bewering bevestigt en dat het denkbeeld zelfs bij de Profeet niet opkwam: "In de Mekkaanse Soera's van de Koran wordt geleerd dat aanvallen geduldig moeten worden ondergaan; er was geen andere houding mogelijk. Maar te Medina had men het recht om de aanval af te slaan en gaandeweg werd het een voorgeschreven plicht om de vijandig gezinde Mekkaners te bestrijden en te onderwerpen. Of Mohammed zelf inzag, dat zijn standpunt een bestendige alsmede een oorlog zonder aanleiding tegen de ongelovige wereld met zich meebracht totdat ze aan de Islam onderworpen was, is misschien twijfelachtig. De overleveringen zijn duidelijk over het punt, (later zal aangetoond worden, dat ook de Hadies niet leert de Islam met geweld te propageren) maar de Koranische passages spreken steeds van de ongelovigen, die gevaarlijk en trouweloos zijn en derhalve onderworpen moeten worden".

Hier is een duidelijke erkenning dat de Heilige Koran het oorlog voeren tegen alle ongelovigen, zodat de moslims hen aan de Islam onderwierpen, niet beveelt en dat het denkbeeld ook niet bij de Heilige Profeet opkwam. De logische gevolgtrekking van deze erkenning is, dat de onvervalste hadiths een dergelijke leerstelling niet kunnen bevatten, want de Hadith is het gezegde van de Profeet. Indien de Koran en de Heilige Profeet zo'n leerstelling nooit hebben verkondigd, hoe kan die dan de godsdienstplicht van de moslims genoemd worden? Er is hier klaarblijkelijk een strijd in de geest van de schrijver tussen vooropgezette meningen en werkelijke feitenkennis.

--------------------------------------------------------------------------------

De omstandigheden waaronder oorlog toegestaan werd

Het is een verkeerde voorstelling van zaken om te zeggen, dat men te Mekka geleerd werd geduld te betrachten tijdens aanvallen, omdat hem geen andere keus overbleef en dat men te Medina wel het recht had om de aanval af te slaan. De houding was ongetwijfeld veranderd, maar die verandering was toe te schrijven aan de verandering van omstandigheden. Er was te Mekka een persoonlijke vervolging en daar werd geleerd geduld te betrachten. Waren de omstandigheden te Medina dezelfde gebleven, dan zou de houding van de moslims ook dezelfde zijn geweest. Maar de Koreisjieten konden de moslims niet meer individueel vervolgen, daar zij buiten hun bereik woonden. Deze omstandigheid nu wakkerde het vuur van hun verbolgenheid aan en zij smeedden nu plannen, om de moslims als een volk uit te roeien. Zij grepen naar het zwaard om de moslims te vernietigen en om ze te dwingen tot het ongeloof terug te keren. Dat was de handschoen die hun werd toegeworpen en de Profeet moest hem wel opnemen. De Heilige Koran getuigt daarvan het duidelijkst. De oudste toestemming om aanvallen af te slaan wordt uitgedrukt in woorden, die aantonen dat de vijand reeds naar het zwaard had gegrepen of besloten had dat te doen: "Toestemming (tot strijden) wordt gegeven aan degenen, tegen wie oorlog wordt gevoerd, omdat zij onderdrukt worden. Voorwaar, Allah is zeker in staat om degenen bij te staan, die op een onrechtvaardige manier uit hun huizen verdreven zijn , behalve als zij zeggen: Onze Heer is Allah. En indien Allah de ene mens door de andere mens in toom zou hebben gehouden, dan zouden zeker kloosters, kerken, synagogen en moskeeën, waarin Allah's naam dikwijls wordt uitgesproken, zijn afgebroken. Voorwaar, Allah zal zeker degene bijstaan die Hem bijstaat" (22:39,40). De woorden van dit vers tonen alleen al aan, dat het het oudste is over het onderwerp 'strijden'. Het is namelijk de eerste vermelding over het verlenen van toestemming hiertoe, wat tot op dat moment klaarblijkelijk niet gegeven was. Deze toestemming werd gegeven aan een volk, waartegen oorlog werd gevoerd door hun vijanden (yuqataluna)'. Het was geen toestemming om tegen de mensen in het algemeen oorlog te voeren, maar uitsluitend tegen degenen, die tegen hen oorlog voerden, en de duidelijk aangegeven reden is "omdat zij onderdrukt worden" en "uit hun huizen zijn verdreven zonder een rechtvaardige reden". Het was duidelijk een aanvallende oorlog van de zijde van de vijanden van de Islam, die de moslims op die wijze trachtten uit te roeien of hen trachtten te dwingen hun godsdienst te verzaken: "En zij zullen niet ophouden U te bestrijden, totdat zij, indien zij het kunnen, U van uw geloof doen terugkeren" (2:217). Het was een heilige oorlog in de volste zin van het woord. Want indien de oorlog onder deze omstandigheden niet toegestaan zou zijn, dan zou er geen vrede op aarde zijn, geen godsdienstvrijheid, en alle huizen van Godsverering zouden zijn verwoest. Inderdaad kon een oorlog niet heiliger zijn dan die, welke hard nodig was voor de godsdienstvrijheid van de moslims en voor andere mensen, en welke eveneens hard nodig was om de moskeeën, de kloosters, de synagogen en de kerken te beschermen. Zo er ooit in deze wereld een rechtvaardige reden tot oorlog voeren was geweest, dan was het wel het voeren van een oorlog, waar de moslims toestemming voor kregen. En een oorlog uit zulke zuivere motieven was ongetwijfeld een djihaad. Een strijd, die gevoerd werd enkel met het doel om de waarheid te laten gedijen en gewetensvrijheid te handhaven.

Het tweede vers, dat de Moslims toestemming geeft tot strijden, luidt aldus: " En strijd ten dienste van God tegen degenen, die U bestrijden en wees niet agressief. Voorwaar, Allah heeft niet lief degenen, die agressief zijn" (2:190). Er wordt hier opnieuw duidelijk de voorwaarde gesteld, dat de moslims de aanval niet moeten beginnen. Zij moesten strijden - nu was dat een plicht geworden - maar alleen tegen diegenen, die tegen hen vochten. Agressie werd uitdrukkelijk verboden. En deze strijd ter zelfverdediging wordt een strijd op de weg van Allah (fi sabili-llah) genoemd, omdat een gevecht ter verdediging de edelste en rechtvaardigste van alle gevechten is. Het was een Goddelijke zaak, want hadden de moslims niet gevochten, dan zouden zij geheel en al uitgeroeid zijn en dan zou er niemand zijn geweest om de Goddelijke Eenheid op de aarde te bevestigen. Dat waren dezelfde woorden, waarin de Heilige profeet op het slagveld van Badr bad: "O Allah' ik smeek U, Uw verbond en Uw belofte te vervullen. O Allah' indien Gij (het anders) wilt, zult Gij niet meer aangebeden worden" (Bu. 56: 89). De woorden fi sabili-llah worden door de meeste Europese schrijvers verkeerd aangeduid in de zin van propaganda van den Islam. Niets kon verder van de waarheid zijn. De moslims vochten niet om anderen de Islam op te dringen; integendeel zij werden eigenlijk bestreden, en gedwongen de Islam op te geven, zoals bovenaangehaald vers 2:217 aantoont. Het is een bespottelijke zaak om te zeggen dat de moslims oorlog voerden ter verbreiding van de Islam!

Er wordt soms beweerd, dat deze bevelen met betrekking tot de defensieve strijd door een latere openbaring in hoofdstuk 9 werden opgeheven. Maar een ieder die dat hoofdstuk leest, kan wel zien dat de leerstellingen totaal niet afwijken van eerder vastgestelde beginselen. Strijd tegen de afgodendienaars wordt in hoofdstuk 9 bevolen, maar niet alleen tegen hen. In het allereerste vers van dit hoofdstuk is de verklaring van ontheffing alleen gericht op 'degenen - echter niet alle - onder de afgodendienaars, met wie U een verbond hebt gesloten. Er wordt zelfs in hun geval een uitzondering gemaakt: "Behalve degenen onder de afgodendienaars met wie U een verdrag hebt gesloten, dan zijn zij ten opzichte van U in niets te kort geschoten en hebben zij niemand tegen u gesteund". "Derhalve, komt hun verdrag na tot het einde van de termijn. Voorwaar, Allah heeft lief degenen die zorgvuldig zijn met hun plicht" (9:4).

Dit toont aan, dat er afgodische stammen waren, die op vriendschappelijke voet met de moslims leefden. Het was de moslims niet toegestaan tegen hen te strijden. Slechts de vijandig gezinde stammen die hun overeenkomsten schonden en de moslims aanvielen, moesten bestreden worden. En indien afzonderlijke afgodendienaars - zelfs al behoorden zij tot de vijandig gezinde stammen - inlichtingen omtrent de Islam wensten, opdat zij veilig naar huis konden terugkeren, zelfs al namen zij de Islam niet aan: "En indien een van de afgodendienaars bescherming van u vraagt, schenk hem dan bescherming, tot hij Allah's woord hoort; laat hem dan zijn plaats veilig bereiken. Dat komt, doordat zij een onwetend volk zijn" (9:6). De afgodendienaar, die nodig bescherming moest vragen, behoorde klaarblijkelijk tot een vijandig gezinde stam, want de vriendschappelijk gezinde stammen behoefden geen bescherming van de moslimse regering te vragen, omdat zij een verdrag met de moslims waren aangegaan. Zo moest zelfs een vijandig gezinde afgodendienaar, zoals de woorden van het vers aantonen, veilig naar huis gebracht worden en op geen enkele wijze overlast worden aangedaan. De afgodendienaren tegen wie het strijden werd bevolen, waren degenen die de verdragen hadden geschonden en de eerste waren om de moslims aan te vallen, zoals de volgende woorden aantonen: "Indien zij de overhand op u hebben, ten opzichte van u noch de banden van bloedverwantschap noch die van het verbond in acht nemen" (9:8 ). "Zult gij niet tegen de mensen strijden die hun eden gebroken hebben en besloten hebben de Boodschapper te verdrijven, terwijl zij u het eerst aanvielen?" (9:13).

Hoofdstuk 9, dat verondersteld wordt de oudere verzen op te heffen, spreekt dus nog steeds van vechten slechts tegen die afgodendienaars, die "u het eerst aanvielen", en dit is dezelfde voorwaarde die in oudere verzen, zoals 2:190, gesteld is.

Bron:
De bovenstaande tekst is een gedeelte van het boek de 'Religie van de Islam' waarin het begrip Djihaad onder de loep wordt genomen. Daarnaast wordt de ware betekenis van het woord uitgelegd aan de hand van verschillende bronnen in de juiste context. In dit boek worden vele onderwerpen m.b.t. de Islam behandeld. Er is onlangs (5 nov. 2005) een nieuwe uitgave uitgebracht van dit boek in hedendaags Nederlands, door de NIBIS .

Voor meer informatie over dit boek kunt u terecht bij ��n van de bestuursleden of imaams:
http://www.aaiia.nl/modules.php?name=Content&pa=showpage&pid=1

Maar hopelijk biedt dit stukje tekst al voldoende inzicht over de ware betekenis van het woord Djihaad.

Verzen, Hadith's en Mirza Ghulam Ahmad over het offerfeest

Enkele verzen van de heilige koran, overleveringen van de heilige profeet Mohammed vzmh en gebeden die betrekking hebben op het offerfeest.

In naam van Allah, de Barmhartige, de Genadevolle.
1. De Talbiya luidt aldus: Labbaika Allah umma labbaika, la sjarika la ka labbaika: inn al hamda w al ni mata laka w al mulka la ka la sjarika la ka:
Hier ben ik in uw tegenwoordigheid! Er is geen deelgenoot nevens u, hier ben ik, waarlijk alle lof is uwe en alle gunsten zijn uwe en het koninkrijk is uwe, er is geen deelgenoot neven u. (Bu 25:26)

Hoofdstuk soera Aal-Imran
3:183. En degenen, die zeggen: "Allah heeft ons opgedragen in geen boodschapper te geloven, voordat deze ons een offer brengt dat door het vuur wordt verteerd", zeg hun: "Er zijn reeds v��r mij boodschappers tot u gekomen met duidelijke tekenen en met hetgeen, waarover gij spreekt. Waarom trachtte gij hen dan te doden, als gij eerlijk zijt?"

Hoofdstuk soera Maidah
5:2. O, gij die gelooft, ontheiligt de tekenen van Allah niet, noch de heilige maand, noch de offerdieren, noch dieren met offertekens, noch degenen, die zich naar het heilige Huis begeven om genade van hun Heer en Zijn welbehagen te zoeken. Maar wanneer gij u van uw pelgrimskleed ontdoet, mocht gij jagen. En laat de vijandschap van een volk, omdat zij u de toegang tot de heilige Moskee verhinderen, u niet tot geweld aansporen. En helpt elkaar in deugdzaamheid en vroomheid maar helpt elkaar niet in zonde en overtreding. En vreest Allah. Waarlijk, Allah is streng in het straffen.

Hoofdstuk soera Hadj
22:36. En onder de heilige tekenen van Allah hebben Wij voor u de offerkamelen aangewezen. In hen is er veel voordeel voor u. Spreekt daarom de naam van Allah over hen uit terwijl zij in rijen staan opgesteld. En wanneer ze op hun zij neervallen, eet er van en voedt de rijken en de armen. Aldus hebben Wij hen aan u dienstbaar gemaakt, opdat gij dankbaar mocht zijn.

22:37. Hun vlees noch hun bloed bereikt Allah, doch uw godsvrucht bereikt Hem. Aldus heeft Hij hen aan u dienstbaar gemaakt, opdat gij Allah mocht verheerlijken wegens hetgeen waartoe Hij u heeft geleid. En geef blijde tijding aan de goeden.

De beloofde Messias legt dit uit door te zeggen dat het ware offer niet dat van een dier is die wordt geslacht, maar van de dierlijke verlangens van de persoon die de offerdaad verricht.
Maulana Mohammed Ali hield in zijn preek de mensen bij deze altijd voor dat het werkelijke offer door een individu bij deze gelegenheid het voorgoed opgeven van een slechte gewoonte is. Indien wij zijn advies ter harte zouden nemen, wat zal er dan over enkele jaren van ons worden!

De beloofde Messias heeft vele malen naar dit vers verwezen, om uit te leggen dat bij alle religieuze verplichtingen, zoals het gebed etc., het niet de uiterlijke handeling is die telt bij God, maar hoeveel rechtschapenheid u daaruit kunt leren.

Hoofdstuk soera al-kausar
108:1. Voorwaar, Wij hebben u in overvloed het goede gegeven.
108:2 Bidt daarom tot uw Heer en offer.
108:3. Voorzeker, uw vijand zal uitsterven.

22:34. En voor elk volk hebben Wij handelingen van offer en wijdingen vastgesteld, opdat zij de naam van Allah mogen uitspreken over het vee dat Hij hun heeft gegeven. Uw God is dus E�n God, wees daarom onderdanig aan Hem. En geef blijde tijding aan de nederige.

Hadith
Toen aan de profeet Mohammed vrede zij met hem werd gevraagd: wat is het offeren?
Antwoordde hij: het is de soennah van je vader Abraham, voor iedere haar van het offer zal je een beloning van Allah ontvangen en voor iedere haar van de wol zal je een beloning ontvangen. (Ibn Maja en Tirmizi)

Jabir zei: De Boodschapper van Allah zei: slacht enkel een mussinnah, tenzij het moeilijk voor is om er aan te komen.Slacht in een dergelijk geval een jaza’ah uit de kudde schapen (Moeslim-Mishkat.4:48)

Jabir vertelde dat de heilige profeet zei: het offeren van een koe is goed voor zeven personen en van een kameel eveneens voor zeven personen. (Moeslim-Mishkat 4:48)

De regel is: een geit of een schaap voor een man of huishouding, maar een koe of een kameel is voldoende voor zeven. Het laatste een kameel zelf voor tien personen volgens een andere hadies.

Regels voor het offeren
Het offerdier moet van duidelijke lichamelijke gebreken vrij en volwassen (mussinah) zijn.

Mussinah betekent volwassen en wordt gebruikt voor de ossen en voor een schaap of geit, die ten minste drie jaren oud is. Jaza’ah heeft betrekking op een schaap van een jaar oud en som jonger dan een jaar of acht of negen maanden oud of tussen de zes of zeven maanden oud en voor een geit van een jaar oud en voor een stier in zijn tweede jaar of in zijn derde jaar en als het een kameel betreft in zijn vijfde jaar.

Id gebed: Kasir vertelde dat hij van zijn grootvader had gehoord dat de heilige profeet SAW in beide Id gebedsdiensten takbirs uitsprak: zeven maal in het eerst raka’ah, voor het reciteren van de Fatihah en vijf maal in het tweede rak’ah voor de recitatie. (Tr-Msh 4:47).

Gebed voor offeren: vertaling van het Arabische:
Ik heb mij oprecht gewend tot hem, die de hemelen en de aarde heeft geschapen en ik behoor niet tot de afgodendienaars. Mijn gebed en mijn offer, mijn leven en mijn dood zijn gewijd aan Allah, de heer der werelden, die geen gelijken heeft. Zo is mij bevolen, want ik ben moslim, aanvaardt dit offer van mij net zoals u het van uw vriend Abraham en uw offervaardige Ismael evenals van uw uitverkorenen profeet Mohammed, de vrede en de zegeningen van Allah zij met hen aanvaardde. O Allah ik verricht deze rituele slachting in naam ter ere van u, de Allergrootste 3X

Laatst gedeelte is Bismillah, Allahu Akbar 3X

Lezing over ramadan op de Hogeschool van Amsterdam

Lezing op de hoge school van Amsterdam.(wibautstraat).
Door Imam Abdoel Wahab Muradin op maandag 14 november 2005.

Biesmillah hier Rahmaan nier Rahiem.

In naam van Allah, de Barmhartige, de Genadevolle.

Ik getuig dat er geen God is dan Allah en dat Mohamad zijn boodschapper is.

1. Het Begin (Al-Fatihah)

1. In naam van Allah, de Barmhartige, de Genadevolle.

2. Alle lof zij Allah, de Heer der Werelden.

3. De Barmhartige, de Genadevolle.

4. Meester van de Dag des Oordeels.

5. U alleen aanbidden wij en U alleen smeken wij om hulp.

6. Leid ons op het rechte pad,

7. Het pad van degenen, aan wie Gij gunsten hebt geschonken - niet dat van hen, op wie woede boosheid is nedergedaald, noch dat der dwalende.

Hoofdstuk AL-Bakarah

2:183. O, gij gelovigen, de vasten is u voorgeschreven, zoals het degenen die v��r u waren was voorgeschreven, opdat gij vroom zult zijn.

Als eerste de betekenis van Ramadan.

RA= Rahmat van Allah=genade van Allah
Ma= Maghfirat van Allah= vergiffenis vragen aan Allah
D= Damanun lil djannath= garantie van de paradijs
A= Amanun minnan naar=wordt ver gehouden van de hel
N= Nur ul Allah = het licht van Allah zijn of ontvangen.

Daarna heel in het kort de betekenis van de vier eigenschappen van Allah in de opening hoofdstuk namelijk soera Fatiha:Rabb,Rahman,Rahiem.en Maalik.Wij Moslims hebben een boodschap tot de gehele wereld namelijk dat Allah ��n is.

In naam van Allah, de Barmhartige, de Genadevolle.

1. Zeg: "Allah is de Enige.
2. Allah is zichzelf genoeg, Eeuwig.

3. Hij verwekte niet, noch werd Hij verwekt.
4. En niemand is Hem in enig opzicht gelijk."

De maand Ramadan geeft ons de mogelijkheid om lichaam en ziel te reinigen. En vooral geestelijk te ontwikkelen. Maar hiervoor moet men de ontwikkelingen die door de heilige koran nauwkeurig uiteen wordt gezet ook daadwerkelijk volgen.Wij zien dat de heilige koran de mens de mogelijkheid biedt om zijn natuurlijke toestanden om te zetten in de morele toestanden.Zeer bepalend is de plaats en de tijd. Daarna kan men geestelijk ontwikkelen.

De geestelijk ontwikkelingen zullen gebeuren als men veel gaat bidden en daarnaast de mensen die minder toebedeeld zijn daadwerkelijk helpt.Het bidden en het geven van zakaat zijn altijd samen vermeld in de heilige koran.Willen wij oprecht en zuiver handelen dan zal na de ramadan ons een nieuw leven geschonken worden met andere woorden als wij bij onszelf te rade gaan wat goed is en wat verkeerd is en wij kunnen daarin eerlijk zijn tegen over onszelf en verbeteren dan pas hebben wij een wending kunnen geven aan het opgeven van eten, drinken en omgang van man en vrouw.De ware manier van vasten is dat er na de ramadan een verandering in jouw plaats vindt.

Wat wij moslims als eigenschap zeker moeten hebben is geduld en rechtvaardigheid.Deze zijn de twee grote drijfveren van onze karakters en vanuit deze kunnen nog meer eigenschappen ontwikkelen.De islam legt grote nadruk op het lichamelijk, zedelijk en geestelijk ontwikkelen van de mens.Als iemand het liegen, bedriegen, kwaadspreken en vuile taal gebruik niet achterwege laat heeft de vasten voor hen geen nut.Allah is zichzelf genoeg.

Wij bidden, betalen aalmoes, vasten in de maand ramadan en doen de laatste islamitische verplicht om naar bedevaart te gaan voor ons zelf.Allah heeft niks nodig maar wij hebben het nodig om ons zelf te reinigen.Willen wij de nabijheid van Allah bereiken dan moeten wij ons reinigen.

Wie zijn verplicht te vasten.

1.Volwassen
2.Verstandvermogen bezit
3.Lichaamskracht.

Wie mogen niet vasten.

1.Kinderen onder de 13 jaar.
2.Zwangere vrouwen
3.Vrouwen die borstvoedinggevend.
4.Degene die reizen en ziek zijn.(later moeten zij het inhalen)
5.Bejaarden (die kunnen een lossingsprijs geven).

Verboden om te vasten.

1.De twee Ied dagen.
2.Een speciale dag bijvoorbeeld de vrijdag.
3.Een speciale dag alleen vasten in maand ramadan b.v.lailatoel qadre.

Vrijwillige vasten.

1.Laatste dagen van Sha’baan (Bu 30:62,AD 14:56)
2.De 13,14 en 15 de dag van de isl.maand.(Bu 30:36)
3.Maandag en donderdag (AD 14:59)
4.Arafaat dag een dag voor de Id ul adha (Tr.6:45)
5.Zes dagen van Shawwal (AD14:57)
6. De 10 de van Muharam (Bu 30:69)
7.Tasjriqdagen 11,12 en de 13 de van Dhul Hidjdja (Bu 30:68)

De heilige koran is ook geopenbaard in de oneven nacht van de laatste tien dagen van de ramadan.De heilige koran is een richtsnoer voor het gehele mensdom en het verklaart zich naar men ontwikkeld.

Hoofdstuk 55 soera Rahmaan.

In naam van Allah, de Barmhartige, de Genadevolle.

1. De Barmhartige

2. Heeft de Koran onderwezen.

3. Hij heeft de mens geschapen

4. En heeft hem de uiteenzetting (er van) geleerd.

Dus wat de heilige koran van ons verwacht is dat wij vriendelijke woorden richten tegenover iedereen ongeacht geloof,ras of stand. En dat wij goed handelen/doen tegenover onze buren.
Een moslim mag geen last zijn voor de buren.Men mag zijn buren niet hinderen bij het vroeg opstaan van het eten van een lichte maaltijd.De ontvasten gebeurt meestal met dadel, water of melk.

Moge Allah ons wijsheid schenken.

Eid-ul-Fitre Goethba 2005

Ied ul fitre khoetbah door Imam Abdoel Wahab Muradin.
Op donderdag 3 November 2005. om 10:15 uur.

Allahu Akbar ,Allahu Akbar,laa ilaahaa illalaah,wallahoo Akbar,Allahu Akbar, wa lilaahil hamd.3x
Ik getuigt dat er geen God is dan Allah en dat Mohammed zijn boodschapper is.

110. De Overwinning (An-Nasr)

In naam van Allah, de Barmhartige, de Genadevolle.

1. Als de hulp van Allah en overwinning komt,

2. En gij de mensen groepsgewijze ziet binnentreden tot Allah's godsdienst,

3. Roem dan uw Heer met de lof, die Hem toekomt en vraag vergiffenis van Hem; voorzeker Hij is Berouwaanvaardend.

In naam van Allah de Barmhartige de Genadevolle.

1.Idhaa djaa’a nasrullaahi wal fath.
(vertaling) Als de hulp van Allah en overwinning komt.

Na de Takbier volgde mijn preek over dit zeer bekende hoofdstuk 110.
Gezien de tijd ben je niet in staat alles toe te lichten maar in ieder geval de belangrijk overwinningen van de heilige profeet Mohammed vzmh en de rechtgeleide opvolgers van de heilige profeet Mohammed vzmh.Tijdens het leven van de heilige profeet waren grote delen van het schiereiland Arabie veroverd.

632-634 de periode van de eerste opvolger Abu Baker r.a. is het gehele schiereiland Arabie veroverd.
634-644 de periode van de tweede opvolger Umar r.a zijn delen van het Byzantijnse rijk, grote delen van Perzie, de heilige stad Jeruzalem, Egypte en Syrië verovert.

644-656 de periode van de derde opvolger Uthman ibn Affan r.a. zijn gehele Perzie, delen van Noord-Afrika en Cyprus veroverd.

De vierde opvolger Ali r.a. heeft veel tegenstand gehad vooral van de machtige generaal Muawiyya in Damuscus en wordt kort daarna in Koefa vermoordt.

Hierna krijg men de Dynastie van de Omajjaden.
Dynastie Omajjaden wordt verslagen door de Abassiden en door hun wordt de schitterende stad Bagdad gesticht met zijn bestuur instellingen, cultuur en wetenschap.
De achtste (8) Eeuw is het hoogte punt door veroveringen van Arabie, Syrië.Perzie.Egypte,Noord-Afrika en Spanje.In de negende eeuw viel het rijk uiteen.

Na de negende eeuw hebben moslims altijd verlang naar een model van de voorafgaande periode meestal uit zien naar de climax van veroveringen van de gouden eeuw of te wel de achtste eeuw.

Hierna zou in hadith en andere geschriften vooral worden uitgekeken naar de periode van de beloofde Messias en de voorspellingen van de heilige profeet Mohammed vzmh die in vervulling zullen gaan.

Hoofdstuk An- Nasr.
110:3. Roem dan uw Heer met de lof, die Hem toekomt en vraag vergiffenis van Hem; voorzeker Hij is Berouwaanvaardend.

Enkele verzen waaruit blijk dat hij veel bescherming ging vragen.

Hoofdstuk Al-momin.
40:55. Heb geduld, voorzeker, Allah's belofte is waar. En vraag bescherming tegen uw zonde en eert uw Heer 's morgens en 's avonds met de lof die Hem toekomt.

Hoofdstuk Mohamed.

47: 19. Weet, dat er buiten Allah geen God bestaat en vraag bescherming voor uw tekortkoming en voor die van gelovige mannen en vrouwen. Allah kent de plaats uwer handelingen en uw rustplaats.

Hoofdstuk Al-Fat’h.

48:1. Voorwaar, Wij hebben u een klaarblijkelijke overwinning verleend.

48:2. Zodat Allah u tegen uw voorafgaande en toekomstige (aan u toegeschreven) zonden moge behoeden en dat Hij Zijn gunst aan u moge vervolmaken en u op het juiste pad moge leiden.

Nu is het zo dat de tegenstanders van de heilige profeet Mohammed verwijzen naar deze boven genoemde verzen en geven een andere interpretatie dat de profeet heeft gezondigd en dat hij daarom vergiffenis moet vragen aan Allah.ik zal enkele verzen uit de heilige koran toelichten waaruit het tegendeel blijkt.

Hoofdstuk Al-Imran.

3:31. Zeg: "Indien gij Allah liefhebt, volgt mij, Allah zal u liefhebben en uw zonden vergeven. Allah is Vergevensgezind, Genadig.

Hoofdstuk Al-Ahzaab.
21:33 Voorwaar, gij hebt in de Profeet van Allah een prachtig voorbeeld voor ieder die Allah en de laatste Dag vreest, en die Allah vaak herdenkt.

Hoofdstuk Al-Anfaal.

8:17. Gij dooddet hen niet, doch Allah was het, Die hen doodde. En gij wierpt niet toen gij wierpt, maar Allah was het die wierp, opdat Hij de gelovigen een grote gunst van Zich mocht bewijzen. Voorzeker, Allah is Alhorend, Alwetend.

Moge Allah ons hidaya geven.
Amin.

::::